Duizenden onderzoeken naar onderwijs in één keer

Er zijn online een aantal fascinerende tools beschikbaar die voortvloeien uit de "what works"-beweging - met het idee dat je door zoveel mogelijk onderzoek overzichtelijk samen te brengen, in één oogopslag kan zien wat er bewezen resultaat heeft en wat niet. Een heel goed voorbeeld daarvan is deze Teaching and Learning Toolkit van het Education Endowment Fund.

Wat je op die pagina ziet is een samenvatting van een aantal verschillende maatregelen die in het onderwijs worden toegepast (het gaat hierbij om basis- en voortgezet onderwijs). Per maatregel wordt aangegeven hoeveel die kost om in de praktijk te brengen, hoe solide het beschikbare onderzoek over dat onderwerp is, en de verwachtte impact van die maatregel gegeven in maanden vooruitgang die daarmee geboekt worden ten opzichte van kinderen die de maatregel niet hebben gehad. Als je op de maatregel klikt zie je uitleg en een aantal dingen om te overwegen bij de implementatie.

Een aantal dingen vallen op. Er zijn maar twee maatregelen die een bewezen negatieve impact hebben, maar allebei worden die in Nederland veelvuldig toegepast. De meest dramatische daarvan is doubleren, waarvan aangegeven wordt dat het heel veel kost, dat leerlingen die blijven zitten hun peers die wel overgaan nooit meer in kunnen halen, en dat het ongelijkheid vergroot. Het advies dat EEF geeft is om in plaats van doubleren andere methoden in te zetten die goedkoper zijn, zoals één-op-één-begeleiding. (Nog meer info: een artikel hierover in de Tubantia en een verdiepende uitleg op Wij-leren.nl)

De andere maatregel met negatieve impact is wat hier wordt omschreven als "Setting" en "streaming", wat inhoudt dat mensen worden ingedeeld in klassen op basis van hun niveau - in Amerika heb je bijvoorbeeld "gewone" Algebra II en Algebra II Honours, en in Nederland een nog veel extremer model met vmbo, havo en vwo. Volgens het EEF heeft dat wel een klein positief effect voor mensen die sowieso al hoge resultaten halen, maar ook een klein negatief effect voor mensen die middelhoge of lage resultaten halen. Gemiddeld heeft het dus een klein negatief effect, met name ook op het zelfvertrouwen en op mensen hun groeimentaliteit: het idee dat je resultaten kan veranderen door moeite te doen. Het advies van EEF is om de leerlingen hoogstens binnen de klas in groepjes in te delen die dan aparte instructie krijgen. Daarnaast is er met meer op de leerling gestuurde instructie, in plaats van klassikaal onderwijs, sowieso veel terrein te winnen. (klik haha) (Tevens een kritische noot hiero, op basis waarvan de EEF hun informatie naar het schijnt heeft aangepast)

Maatregelen die wel een heel positief effect hebben zijn het geven van feedback (ligt voor de hand), specifieke instructie over leerstrategieën (leren leren) en begrijpend lezen en alles wat daarmee te maken heeft (literacy). Maar het is interessant om te zien dat de overgrote meerderheid van de onderzochte initiatieven een positieve impact heeft.

Onderzoek zoals dit is gaaf: het kan dat dit nu pas echt mogelijk is, nu er over veel maatschappelijke onderwerpen enkele tientallen jaren aan onderzoek is gedaan wat met elkaar vergeleken kan worden. Ik ben benieuwd of het ministerie van OCW in Nederland ook bekend is met dit soort resultaten en of er binnen het Nederlandse systeem wat mee gedaan gaat worden.

C. Kramsch differentiates between culture and language

Dit is een  verder ongerelateerde maar wel mooie foto die ik in Namibië nam. Er was een verzameling provisorische hutjes, waar deze, geheel uit frisdrankblikjes opgetrokken, er één van was. Dit stond in de buurt van een verkoppunt voor al dan niet zelfgemaakte kettingen en armbandjes. Ik denk dat de hutjes daar stonden om de verkopers tegen de zon te beschermen zolang als er geen kopers in de buurt waren (vaak, want het was midden in de woestijn). Het kan natuurlijk ook dat de hutjes zelf de attractie waren.

I had a lot of fun reading the first chapter of Language and culture by Claire Kramsch, especially because I didn't fully agree with what she was saying, although I found it interesting. Apparently creativity breeds from disagreement, because after reading and avidly typed the following, which I would now like to share with you.

In the chapter “The relationship of Language and Culture”, Kramsch makes a differentiation between language and culture, however closely related they are to her.

“Culture is the product of socially and historically situated discourse communities, that are to a large extent imagined communities, created and shaped by language.” (p 10)

“Language is a system of signs that is seen as having itself a cultural value. Speakers identify themselves and others through their use of language; they view their language as a symbol of their social identity. The prohibition of its use is often perceived by its speakers as a rejection of their social group and their culture. Thus we can say that language symbolizes cultural reality. (p3, original emphasis) 

Yet I feel the following passages prove otherwise, namely that language and culture are not separate, but the same. Culture is “language by other means”, or language is “spoken culture”.

 “Culture both liberates and constrains. It liberates by investing the randomness of nature with meaning, order and rationality and by providing safeguards against chaos; it constrains by imposing a structure on nature and by limiting the range of possible meanings created by the individual.” (p 10)

“Common attitudes, beliefs and values are reflected in the way members of the group use language – for example, what they choose to say or not to say and how they say it. Thus, in addition to the notion of speech community composed of people who use the same linguistic code, we can speak of discourse communities to refer to the common ways in which members of a social group use language to meet their social needs. Not only the grammatical, lexical, and phonological features of their language (for example, teenage talk, professional jargon, political rhetoric) differentiate them from others, but also the topics they choose to talk about, the way they present information, the style with which they interact, in other words their discourse accent.” (p6-7, original emphasis)

“The way in which people use the spoken, written, or visual medium itself creates meanings that are understandable to the group they belong to, for example, through a speaker's tone of voice, accent, conversational style, gestures and facial expressions. Through all its verbal and non-verbal aspects, language embodies cultural reality.” (p3, original emphasis.)

It surprises me that even in an introductory work to the relation between language and culture, the idea that the two are the same thing through different means is not expressed. It is not such a far stretch of concepts, but it makes a lot more sense than to separate them.

As Kramsch suggests, culture helps to structure the chaos of nature, and invests specific objects, places and actions with meaning. It allows people to share common understandings, assumptions and expectations. Language does the exact same, but instead of associating e.g. white flowers or the graveyard with the idea of death, it associates the sound sequence /dεθ/ with the idea of death.

The sound sequence may be a more accessible and quick way of expressing the idea than the flowers or the graveyard, and the flowers or the graveyard give a more total experience: you can see, smell and touch them. They are also things of themselves, whereas /dεθ/ is nothing other than the sound sequence. Thus the relation between the sound sequence and the concept is more direct than that between the flowers and the concept.

Kramsch, C. J. (1998). Language and culture (Vol. 3). Oxford: Oxford University Press.