Analogies for discourse as plant growth and memory

 

On rereading the theoretical framework of my sugar packet thesis (N.B. I will look for the actually finished version and re-upload it later on) – I’m finding it a lot less woke than I felt when I was writing it. This is in that sense a good thing, that it shows I’ve definitely continued learning since graduating in 2016.

The framework starts by comparing definitions of discourse, which is initially kind of boring but which blossoms in a nice conceptualization of discourse that I still support:

Discourses can stay stable or they can change. A discourse is not a unitary, monolithic “thing”; it consists of all the separate instances and utterances that make it up. Each gesture, posture, picture, object etc. reaffirms or changes existent discourses. The discourse does not exist without the individual utterances, as much as the utterances are meaningless without the discourse: discourse can be seen as the structure of meaning precedents within which new expressions gain and promulgate meaning. The expressions themselves then become new precedents, based on which future expressions can create new meanings.

One thing to note about this concept of discourse is that in every action many different discourses are present simultaneously. Every object in one’s surroundings is the result of a long line of production actions, conversations, development of people's skills; one's body itself is an accumulation of all the discourses it has encountered; the action which one is doing is an interaction with these discourses. The built environment and the other people close by too, are results and part of many intersecting discourses. They have a material existence, but this cannot be seen separately from its semiotic existence.

Next in the chapter I am grappling with a concept of power, starting with some originality of thought by finding that each act or utterance is necessarily a choice for one thing and not for many other possibilities, thereby strengthening or re-empowering the expectation/habituality of this word, object or action as fitting in specific contexts and not strengthening the potential for other possibilities to be adapted in discourse. It’s a good start but it can still be taken a lot further. I am bemused now to find how lightly I touch on the actual violence with which certain narratives are protected and enforced and other suppressed in society – instead dwelling on hypothetical examples of everything else you could call a dog and the dissemination of polka dots. Somehow I managed to write a discussion of power that is hardly critical at all.

Definitely I do agree with my past self that it is good to look at the interaction of the micro workings of power with the macro level; the everyday reiteration and re-enactment of norms being guided by and contributing to a bigger image. There is a large body of normative heritage, the deposit of social expectations built up over millennia: vestiges of e.g. patriarchy, imperialism, religion, racism, but also probably some arguably positive things like transferred values about the joy of celebration, good food, nature, love and care. (I would also count transferred knowledge and skills as part of the normative heritage, though they seem to be “norms” of a different kind: experientially based testable knowledge-norms about successful ways of interacting with materials and other people; physically internalized knowledge of how to move when for instance tatting lace or dissecting a frog.)

I am reading a strange book at the minute which is called De evolutie van het cognitieve vermogen, written under the apparent pseudonym Alias Pyrrho. It contains no references and there is no explanation of what institution the author forms part of; under what “author”-ity are they writing these claims? Fittingly, the book considers the way new knowledge is accepted and internalised.

Sommige kennis is feitelijk en onverbiddelijk hard, andere kennis is zacht of onvolgroeid. Zacht is geloof of de aanname van het waarschijnlijke; onvolgroeid is kennis die (nog) niet ondersteund wordt door een raamwerk van andere kennis waarvan de waarheid vaststaat. Daarom is zachte en onvolgroeide kennis kwetsbaar. (…)

Hoewel de zintuigelijke waarneming het richtpunt is voor feitelijke kennis in vergelijk met wat historisch is vastgelegd, valt het vermogen te kunnen zien en beoordelen wat dit waard is, onder de macht van de subcultuur: de acceptatie van evidenties binnen een sociale of wetenschappelijke gemeenschap. (…) Een filter waarin de hang naar gerespecteerde acceptatie groot is, waardoor we liever de macht van het culturele gelijk mijden, dan dat we de confrontatie aangaan. Kennis is noch vrij van waarden, noch vrij van sociale acceptatie.

[Some knowledge is factual and inexorably hard, other knowledge is soft and not yet full-grown. Soft is the knowledge that is not (yet) supported by a framework of other knowledge of which the truth is established. That is why soft and undeveloped knowledge is vulnerable. (…)

While sensory perception is the focus of factual knowledge as compared to what has been recorded historically, the ability to see and judge its worth falls under the power of the subculture: the acceptance of the evident within a social or scientific community. (…) A filter in which there is a strong desire for respected acceptance, so that we prefer to avoid the power of what is culturally true, rather than confront it. Knowledge is neither free from values nor free from social acceptance.]

So new knowledge is evaluated based on how well it slots in with existent knowledge both in the individual brain and in the social context of the person or in society at large. I like these descriptions because they fit well with a metaphor for memory that I often think about, where it grows in the mind like a plant. Early acquired certainties form the constituent understanding of the world that new information and modes of thinking develop out of and branch off from, using and strengthening the formerly learned and thereby forming a hardening stem. I am thinking of my Christmas cactus, of which the once soft green shoots at the bottom have now become strong hard channels for the nutritients going up to the fresh foliage at the outer tips of the branches. (Tell me in the comments about your early constituent knowledge.)

But what if your early constituent certainties later turn out to be misguided or unhelpful – as often happens? Say you were raised with rigid ideas about gender roles, poverty, class, God, STEM superiority, status – to name a few! To cut down the stem and let the cutting grow roots in new soil can be a very hard and scary process. Because the old certainties are what everything else is held up by, it destabilizes your worldview, revealing or causing insecurity of all that you hold to be true in your everyday life; pushing for a new fundament. It is a deep but rejuvenating unlearning.

What I want to think about now is how such an unlearning can (and does) take place at a much bigger scale – how can we cut down the sequoia trees of the macro vestiges of societal knowledge? At this point my housemate Frank might critically interject and interrogate my stretchy extension of the metaphor (he has done this a couple of times now and I really appreciate it – very critically tittilating.) I am aware that for one, I am severely conflating knowledge, discourse and power. I am also loosely applying the inner workings of the mind to not only plant growth but also the way that knowledge is formed in society at large. I have little basis to show that this is truly so other than that to me it has been a useful and productive analogy, and quite a poetic one.

So if we want to cut down, or take cuttings of, the tree of patriarchy, societally unlearn imperialism; is it like a plant trying to be intentional about where it will grow to next? Like a monstera trying to take a cutting of itself?

Duizenden onderzoeken naar onderwijs in één keer

Er zijn online een aantal fascinerende tools beschikbaar die voortvloeien uit de "what works"-beweging - met het idee dat je door zoveel mogelijk onderzoek overzichtelijk samen te brengen, in één oogopslag kan zien wat er bewezen resultaat heeft en wat niet. Een heel goed voorbeeld daarvan is deze Teaching and Learning Toolkit van het Education Endowment Fund.

Wat je op die pagina ziet is een samenvatting van een aantal verschillende maatregelen die in het onderwijs worden toegepast (het gaat hierbij om basis- en voortgezet onderwijs). Per maatregel wordt aangegeven hoeveel die kost om in de praktijk te brengen, hoe solide het beschikbare onderzoek over dat onderwerp is, en de verwachtte impact van die maatregel gegeven in maanden vooruitgang die daarmee geboekt worden ten opzichte van kinderen die de maatregel niet hebben gehad. Als je op de maatregel klikt zie je uitleg en een aantal dingen om te overwegen bij de implementatie.

Een aantal dingen vallen op. Er zijn maar twee maatregelen die een bewezen negatieve impact hebben, maar allebei worden die in Nederland veelvuldig toegepast. De meest dramatische daarvan is doubleren, waarvan aangegeven wordt dat het heel veel kost, dat leerlingen die blijven zitten hun peers die wel overgaan nooit meer in kunnen halen, en dat het ongelijkheid vergroot. Het advies dat EEF geeft is om in plaats van doubleren andere methoden in te zetten die goedkoper zijn, zoals één-op-één-begeleiding. (Nog meer info: een artikel hierover in de Tubantia en een verdiepende uitleg op Wij-leren.nl)

De andere maatregel met negatieve impact is wat hier wordt omschreven als "Setting" en "streaming", wat inhoudt dat mensen worden ingedeeld in klassen op basis van hun niveau - in Amerika heb je bijvoorbeeld "gewone" Algebra II en Algebra II Honours, en in Nederland een nog veel extremer model met vmbo, havo en vwo. Volgens het EEF heeft dat wel een klein positief effect voor mensen die sowieso al hoge resultaten halen, maar ook een klein negatief effect voor mensen die middelhoge of lage resultaten halen. Gemiddeld heeft het dus een klein negatief effect, met name ook op het zelfvertrouwen en op mensen hun groeimentaliteit: het idee dat je resultaten kan veranderen door moeite te doen. Het advies van EEF is om de leerlingen hoogstens binnen de klas in groepjes in te delen die dan aparte instructie krijgen. Daarnaast is er met meer op de leerling gestuurde instructie, in plaats van klassikaal onderwijs, sowieso veel terrein te winnen. (klik haha) (Tevens een kritische noot hiero, op basis waarvan de EEF hun informatie naar het schijnt heeft aangepast)

Maatregelen die wel een heel positief effect hebben zijn het geven van feedback (ligt voor de hand), specifieke instructie over leerstrategieën (leren leren) en begrijpend lezen en alles wat daarmee te maken heeft (literacy). Maar het is interessant om te zien dat de overgrote meerderheid van de onderzochte initiatieven een positieve impact heeft.

Onderzoek zoals dit is gaaf: het kan dat dit nu pas echt mogelijk is, nu er over veel maatschappelijke onderwerpen enkele tientallen jaren aan onderzoek is gedaan wat met elkaar vergeleken kan worden. Ik ben benieuwd of het ministerie van OCW in Nederland ook bekend is met dit soort resultaten en of er binnen het Nederlandse systeem wat mee gedaan gaat worden.

Zocker, Şeker, Azúcar. Sugar packets as evidence of a changing power balance.

Another thesis done! This is a link to the full thing.


Me with 4 of the copies on the train. Photographer: Gintarė

Abstracts (English, Nederlands, Español):
The position of a language in society is a type of discourse. Even the most banal artefacts with language choices on them are not just results of but participants in that discourse, and they can reinforce it, or challenge and transform it. In this thesis, sugar packets are presented as small samples or fossils of historical language power balances, which can be used to reconstruct shifts in those balances. As a form of ready-collected data, a number of online sugar packet catalogues are used, from which some key information is however missing such as manufacturing dates and finding places. The thesis' methodology is an attempt to utilize the potential of the data by investigating it through four different approaches. After a global overview of differences between the used catalogues, the scope is limited in two different ways. First, the focus is on one city, The Hague, for which the language choices on old and new sugar packets are compared. Next is a comparison of the packets released during the history of three different Dutch department stores. Finally, the study zooms in on a single sugar packet, to trace in detail its journey and the choices made during it. The data show a clear difference between “linguistic fetish” type use of foreign languages, whereby they are employed to call up positive connotations, and “instrumental” use, which is directly related to the companies' cross-border activities. Specifically this “instrumental” multilingualism occurs ever more often, as a result of the dynamics of franchising and foreign expansion during the period which is researched.

De machtspositie van een taal in de maatschappij is een diskoers. De taalkeuzes in of op welke tekst, uitspraak of onbeduidend object dan ook zijn niet alleen resultaten van dat diskoers, maar nemen erin deel, door het te herhalen en voort te zetten, of door het aan te passen en een nieuwe richting te geven. In deze scriptie worden suikerzakjes aangegrepen als kleine staaltjes of fossielen van historische taalbalansen, die kunnen worden gebruikt om de verschuivingen daarin te reconstrueren. Bij wijze van kant-en-klare data maakt de studie gebruik van een aantal door verzamelaars bijeen gebrachte online catalogi van suikerzakjes, waarin echter bepaalde cruciale informatie mist zoals wanneer de zakjes zijn gedrukt en waar ze zijn gevonden. De methodologie van de scriptie is een poging het potentieel van de data tot bloei te brengen met vier benaderingen in toenemende mate van detail. Na een overzicht van onderlinge verschillen tussen de catalogi volgen twee verschillende manieren om het bereik van de studie te beperken, eerst met een focus op suikerzakjes uit één stad, namelijk Den Haag, waarbij taalkeuzes op nieuwe en oude zakjes worden vergeleken, en vervolgens met een vergelijking van de suikerzakjes uitgebracht gedurende de geschiedenis van drie Nederlandse warenhuizen In de laatste analyse wordt de focus verscherpt op één enkel suikerzakje, om het door het zakje afgelegde pad te traceren en de daarbij gemaakte keuzes in hun context te plaatsen. Uit de data blijkt een onderscheid tussen „dwepend“ gebruik van vreemde talen – waarbij ze worden ingezet om positieve associaties op te roepen – en „instrumenteel“ gebruik, direct gerelateerd aan grensoverschrijdende economische activiteit van de bedrijven. Specifiek deze „instrumentele“ meertaligheid komt steeds meer voor als gevolg van het ontstaan van franchises en toenemende internationalisering van bedrijven tijdens het door het onderzoek beslagen tijdsbestek.

La posición de un idioma en la sociedad es un discurso. Cada texto, objeto o acto de habla, junto con las selecciónes de idioma que se encuentran en estos, incluso en los más triviales, no son solamente resultados de este discurso sino que también hacen parte de éste y pueden reforzarlo, rebatirlo y transformarlo. En esta tesis, los paquetes de azúcar se presentan como muestras o fósiles de equilibrios históricos de poder lingüístico, cuyos cambios pueden ser reconstruidos mediante el análisis de estos vestigios. Como “corpus prefabricado” se utilizan catálogos en línea de paquetes de azúcar, recopilados por coleccionistas. Sin embargo, faltan informaciónes tales como las fechas de producción o los lugares donde se hallaron los paquetes. La metodología de la tesis busca aprovechar el potencial de dichos paquetes desde cuatro enfoques de investigación diferentes. Se empieza presentando un panorama general de las diferencias entre los catálogos y entre los sistemas nacionales de distribución de azúcar. Luego, para limitar el alcance de los datos, se comparan las selecciones de idioma hechas, en primer lugar, en paquetes nuevos y antiguos de la ciudad de La Haya, y, en segundo lugar, en los paquetes creados a lo largo de la historia de tres almacenes neerlandeses. Por último, la investigación se enfoca en un único paquete para observar en detalle su recorrido y las decisiones tomadas en este proceso. Los resultados muestran una clara distinción entre el uso de idiomas extranjeros de dos maneras: como “fetiche lingüístico” y de forma “instrumental”. En la primera, los idiomas son usados para evocar asociaciones positivas, mientras que la segunda está directamente relacionada a las actividades transfronterizas de las empresas. Este tipo de plurilingüismo “instrumental” particular occure cada vez más seguido, como resultado de las dinámicas de creación de franquicias y de expanción internacional durante el periodo investigado.

ENQUANTO HÁ CAFÉ, HÁ ESPERANÇA: The landscape of multilingual sugar packets

The back and front of a packet collected in a Portuguese bakery in Esch-sur-Alzette (on the Place de la Resistance).

Since January 2006 I have been collecting sugar packets, a hobby which trickled down from a great aunt, which was not unusual in the Netherlands in the 1950s but is now far less common. Most of the packets come with cups of coffee, drank by me or by friends and family on holiday trips. There is a sense of excitement in walking past a terrace and seeing the coffee cup of someone who already left still sitting there, the packets untouched; sneaking by and letting them slide in my pocket. In the summer when I stay at my dad’s house I tally up what I have gathered the past year. I cut small slits in the sides of the packets, let the sugar run out, and arrange them in self-adhesive photo books, matching and categorizing. On the internet I have so far found three clubs for sugar packet collectors: one in the Netherlands, one in Portugal and one in Hungary. I haven’t traded much yet, but I have been given the collections of some people who were clearing out their attic, one of them counting thousands and alphabetized on place name. 

Initially one thing that fascinated me about the Dutch packets I collected, was that many of them only have the word “SUGAR” in English, pragmatic, in capitals. These packets are very different from those my great aunt collected in the 50s. On those, there is just Dutch – not a hint of German or French even in the holiday resorts. At that time it must have been cheaper to have personalized packets pressed, as every small cafeteria had their own. Now most cafés give out sugar packets from the brand of coffee they serve. 

On closer inspection, it is not just the Dutch packets that feature interesting language choices. There are McDonalds packets with Swedish and Finnish; packets that feature slogans in Italian; and obviously the Luxembourgish packets, each of which seems to interpret the language situation in Luxembourg differently. The packets I collected in the United States, the United Kingdom, and interestingly also South Africa are all exclusively in English. An interesting case on their own are the very multilingual packets, which feature four or more languages. Which languages do they combine, and why those? 

To an extent, language on sugar packets is not even really needed. If you get a small packet with your coffee that rustles when you shake it, you probably have an idea of what is in it. The function of the language is somewhat symbolic. Language choice serves an ideological function, even on something as small as a sugar packet, or maybe especially there. When designing the packet, the business is making predictions about what their customer will understand, and what connotations different languages will have to them. The business is presenting itself as allied to what the language choice represents. 

I believe the collection could be a very interesting corpus for a thesis on multilingualism and the economic and ideological motivations of language choice. It is a type of linguistic landscaping study: what languages are featured, in what order and prominence? Is everything translated or just a part? What types of businesses make which kinds of language choices? Yet because of the nature of the collection, there is potential for comparison across different countries and through different time periods, which would be harder to achieve in studies of language choice on shop signs and advertisements. A lot of sugar packets have been documented and dated precisely by collector collectives in the Netherlands and Portugal, and possibly elsewhere; this can be used to supplement and date my own sugar packets. 

For the literature review, I would search for texts on language choice in business-customer interaction. For the methodology it will be useful to review texts about linguistic landscaping, as well as texts about sugar packets, if available. I am curious to see if business-customer interaction has been specifically written about in linguistic landscaping studies before. Also, it might be fun to see if Bourdieu’s theories about the economy of linguistic exchanges applies here, or if he just meant that metaphorically. It would also be good to read up on the linguistic context of the countries from which I am analyzing packets.