Valkskrantstukje, hier herpost ter kopijbevordering

Carrièrestappen die ik heb overwogen sinds Augustus 2016

Op een berg bij Vélez-Málaga met Kathy. Foto genomen door Stefan.

Schrijver van een boek over hoe normen veranderen

Tijdens het afronden van mijn studie in Luxemburg klampte ik me verwoed vast aan deze droom: om daarna een jaar in Belfast een boek te gaan schrijven waarin ik algemene taalkundige inzichten in hoe taal verandert wilde combineren met mijn persoonlijke inzicht dat taal en normen niet zo heel veel van elkaar verschillen, door dus taalveranderingstheorie op normen toe te passen. Dit zou een wereldschuddend boek worden en beginnen met een analyse van een etiquetteboekje uit de jaren vijftig-zestig wat ik in het Valkenest tegen was gekomen (over o.a. de vraag of je je hoed af moet nemen, of alleen maar knikken, en zoja naar wie, als je als heer alleen een verloofd stel tegenkomt bij het wandelen.) In Belfast aangekomen bleek echter dat ik helemaal geen zin had om me een jaar binnen op te sluiten om academisch geneuzel te typen op mijn computer, nadat ik me net van mijn masterscriptie had bevrijd. Dit idee blijft welzeker op de lange baan, als ik ooit bijv. een aantal weken ingesneeuwd geraak.

SROI-onderzoeker bij Gauge NI

Sinds ik bij de algemene ledenvergadering 2012 van MindWise in het Belfast Castle (een gelegenheid met veel heliumballonnen aan verzwaarde lintjes, waarbij ik indruk op mijn baas maakte doordat één van de schizofrene cliënten speciaal naast mij wilde zitten en aanbood om voor me op te scheppen) een evaluatieverslag van één van de initiatieven van de organisatie doorbladerde, was ik al een groot fan, namelijk van de externe organisatie die in opdracht van MindWise het verslag had verzorgd. Wat een mooie formatting, wat een goede indicators. Gauge NI: een organisatie die enkel als functie heeft om het werk van andere goede doelen beter en effectiever te maken!

Terug in Belfast heb ik ze dus gemaild om te zeggen dat ik hun grootste fan was en dat ik me aan wilde sluiten. Nu bleek dat juist in die week de voormalige hoofdman afscheid had genomen, waarmee de organisatie nog welgeteld één medewerker over had, die alles zelf moest doen. Dat leek me een topgelegenheid om mij aan te nemen om de gelederen te sterken, maar ik geloof dat men daar zelf anders over dacht; ik mocht mee naar een informatiepraatje voor CEOs (alwaar ik per ongeluk versgeperste sinaasappelsap op mijn jurk morste en wel twee !! warme broodjes in mijn jaszakken wist te proppen voor later) en ik mocht wat briefenquêtes uittikken, maar daar bleef het bij. Het laatste nieuws wat ik heb meegekregen is dat ze erover denken om Gauge nu überhaupt te sluiten; waarom is mij niet helder.

Bank Staff Support Worker bij de NOW group

Gauge NI is onderdeel van een grotere organisatie, namelijk de NOW group, een goed doel dat zich inzet voor zwakbegaafde en licht verstandelijk gehandicapte mensen, door middel van opleidingen, stageplekken, persoonlijke carrièrebegeleiders, dagbesteding en sociale bijeenkomsten. Om dichter bij Gauge te komen, mezelf de organisatie binnen te werken als het ware, was mijn idee om een tijdje vrijwilligerswerk bij de NOW group te gaan doen – dan had ik in elk geval contact met de juiste mensen, dan kenden ze mijn gezicht. Ik ben blij dat ik me bij de organisatie heb aangesloten in die zin dat het echt interessant werk was. Ik zat wekelijks bij de trainingsessies Career Planning, waar ik me tussen de cliënten mengde en gedurende de les in de gaten hield of ze het allemaal konden volgen en nog leuk vonden; er was bijvoorbeeld een jongen die niet kon schrijven, maar die wel dol op rap was, en een man die in de bouw had gewerkt en die nu landschapsfotograaf wilde worden, en een jongen die voor een opdracht zijn moeder had geïnterviewd over hoe het is om in een kantoor te werken. Op een gegeven moment is deze positie omgezet in een baantje, namelijk een nul-uren-contract om op oproepbasis hetzelfde soort werk te doen, maar daarna heb ik nooit meer wat van de organisatie gehoord: daadwerkelijk nul uren.

Research & Insight Officer bij de nieuwe Controlled Schools Support Council

De onderwijsstructuur in Noord-Ierland is recent flink omgegooid. Er is een onderscheid tussen het bestuur van katholieke en protestantse (hoe kan het ook anders) scholen; de protestantse werden namelijk door de regering gerund, maar de katholieke scholen hadden zich van de staat afgescheiden en werden door de Maintained Schools Council geleid – en die doen het dus al tijden veel beter. Nu is er ook voor protestantse scholen een dergelijke council opgericht, en daar hadden ze in één keer een heel bataljon personeel voor nodig. Onder de beschikbare posities was er deze, om te kijken welke cijfers de scholen zelf allemaal hadden bijgehouden, en om dat samen te brengen, voort te zetten en uit te breiden. Ik heb het tot het eerste sollicitatiegesprek gehaald, wat een hele officiële ervaring was in een mooi gebouw. Het was een droomrit op de fiets vanaf mijn huis, het hele end langs de rivier de Lagan, en ik wilde het baantje erg graag, maar ik geloof niet dat ze erg onder de indruk waren van mijn stellige bewering dat ik “betrokken” was geweest bij de ontwikkeling van digitale cursusevaluatie op de universiteit Luxemburg (ik had de nieuwe app uitgeprobeerd in ruil voor een Amazon-voucher).

Statistics Officer bij de Northern Ireland Statistics Agency

In voorbereiding op de positie hierboven was ik vast begonnen mijn statistiekkennis op te krikken aan de hand van Khan academy, een boek van Andy Field met plaatjes en een serie R-tutorials. Een vriendin van mij werkt bij NISA en suggereerde dat ik daar ook kon solliciteren, hoewel ze het er zelf niet erg leuk vond; ze zei dat ze niet aan echte statistiek toekomt, maar dat ze voornamelijk de hele dag frequenties zit te tellen, hoeveel mensen er in bepaalde bevolkings­segmenten zitten. Ik heb bij NISA geïnformeerd, maar ik kwam kwalificaties tekort, en ze reageerden nogal bits toen ik vroeg naar de specifieke diploma’s die ik zou kunnen halen om alsnog in aanmerking te komen. Misschien hebben ze het niet zo op jong talent.

Trainee Policy & Public Services Officer bij de National Council for Voluntary Organisations

De NCVO verzamelt informatie over huidig beleid en geeft dat in behapbare vorm door aan goede doelen en andere organisaties die met vrijwilligers werken. Voor dit bijzonder aanlokkelijke baantje (het heeft alles: uitdaging, contact met belangrijke mensen, multicultuur, een hoger moreel doel, een goede locatie, en niet al te hoge vereisten voor de sollicitanten) ben ik speciaal naar Londen afgereist, alwaar ik erachter kwam dat ik helemaal niet voor het sollicitatiegesprek was uitgenodigd, ondanks dat ik mezelf een extreem goede kandidaat vond. Ik ben met een zak koekjes naar hun kantoor gemarcheerd om uitleg te eisen. Ze bleken heel begripvol, lief en bezorgd en legden uit dat ze wel 500 sollicitaties hadden ontvangen. Het was niet zo heel erg allemaal want ik had best een aardige tijd daar in Londen; ik heb drie dagen in mijn nette sollicitatiejasje door Londen gezworven, de nieuwe galerij van Damien Hirst bekeken, een rapconcert bijgewoond in Kilburn, stiekem bier gedronken in Kennington park en mijn make-up laten doen in een station.

Zelfgemaakte oorbellenverkoper op Etsy.com

Als er dan geen vraag naar me is in de wereld van sociaal onderzoek kan ik nog altijd oorbellen gaan maken en die op het internet verkopen.

Pensioneigenaar/huizenbouwer/boer/postbode in een nog te stichten gemeenschap in Portugal

Op een berg in Málaga kwam ik er met vrienden achter dat we allemaal dezelfde droom koesteren om ons eigen huis te bouwen, samen groenten te verbouwen en een anarchistisch pension te runnen ergens in Zuid-Portugal, alwaar volgens mijn moeder complete verlaten dorpen voor een habbekrats te koop aan werden geboden. Rondinternetten suggereert echter dat het wel een half miljoen zou kunnen kosten voor maar een paar kleine huisjes die niet eens bewoonbaar meer zijn, dus vooralsnog moeten we eerst maar eens a) lokaal gaan kijken, b) kapitaal bijeen zien te brengen, en c) relevante vaardigheden ontwikkelen bijv. groenten ver- en huizen bouwen, o.a. door bij bestaande initiatieven mee te gaan helpen. Zodra we een dorp hebben opgericht zijn jullie allemaal uitgenodigd, oké!

Teaching English as a Foreign Language in een spaanstalig land

Ik wil Noord-Ierland eigenlijk weer uit, maar ik geloof niet dat ik al klaar ben om terug naar Nederland te komen, al zijn daar nog zoveel gelegenheden om sociaal onderzoek te doen. Misschien is het omdat Nederland al best wel effectief ís; in andere landen valt er meer te winnen, ofzo. Of sociaal onderzoek hangt me nu voorlopig überhaupt de keel uit.

In elk geval is het plan nu om een intensieve maand durende lerarenopleiding tot TEFL-docent te doen, en dan naar Spanje of naar Zuid-Amerika te vertrekken om daar een jaar (of zo lang als het leuk blijft) Engels te onderwijzen.

*** Update * exclusief bij deze blog!!!! ***

Junior onderzoeker onderwijs en mbo-internationalisering bij een bureau in Nederland

Opvallend maar waar: het blijkt dat er in Nederland heuse onderzoeksbureaus zijn, die specialiseren in het type sociaal geëngageerde onderzoek dat ik graag zou willen doen - en nog best veel ook, in wisselende gradaties van focus op onderwijs en nabijheid tot Rotterdam. In Noord-Ierland is het geloof ik gebruikelijk dat ofwel de organisaties zelf iemand in dienst nemen, ofwel niemand het onderzoek doet. 

Ook de aanmeldingsprocedures verschillen wezenlijk: in Noord-Ierland gaat dat namelijk het merendeel van de tijd per online aanmeldingsformulier waar ze je CV geeneens willen zien, maar waar wel gevraagd wordt om alles wat erop staat nog even te herkauwen. Bij je eigen motivatie voor de baan wordt niet of nauwelijks stilgestaan; de eisen aan de kandidaat zijn hoog en specifiek wat betreft ervaring. Idealiter heb je al vijf jaar precies hetzelfde soort werk gedaan. 

In Nederland daarentegen zie ik voornamelijk de CV+brief-procedure, die aangenaam/zorgwekkend veel ruimte laat voor vrije uitdrukking; eisen aan de kandidaat zijn qua ervaring laag en qua buzzwords die je op jezelf zou toepassen hoog. Bij een aantal traineeschappen waarvoor ik de advertentie las werd die vrije uitdrukking zelfs nog verder opgerekt: daarvoor werd de enthousiaste jonge kandidaten verzocht om een filmpje, essay of papier-maché-maquette te maken waarmee ze zichzelf en hun kijk op de sector origineel presenteren. Ervaring niet vereist.

Tot slot nog dit: waarom eigenlijk onderwijs? Ik zou willen argumenteren dat de interesse in onderwijs voortvloeit uit een interesse voor taalbeleid, waarvoor onderwijs het belangrijkste implementatiemiddel is.  De Master in Luxemburg ben ik gaan doen omdat ik hoopte dat die link daar grondig zou worden uitgediept, wat tot op zekere hoogte (diepte) waar was; er waren vakken over onderwijs, over meertalig onderwijs, over hoe kinderen leren, en over taalbeleid in specifieke gevallen (Luxemburg an sich, Russische en Turkse jongeren in Duitsland, Spaanstalige kinderen in New York, Indiase kinderen in Engeland, het onderwijssysteem in Singapore en in Hong Kong - Oké ik zie nu in dat we het hier wel degelijk uitgebreid over gehad hebben). Tevens een poging mijnerzijde om een clubje op te richten wat tweewekelijkse bijeenkomsten zou hebben over onderwijstheorie. We hebben elkaar een keer of drie, vier getroffen en een dropbox met artikelen aangelegd; in mijn herinnering was het lastig om het gesprek daadwerkelijk op die lectuur te brengen, maar we hebben het wel uitgebreid gehad over de structuur van lerarenopleidingen in Duitsland.

Blogidee voor volgende keer: een lijstje van de boeken over onderwijs die ik sindsdien heb doorgewerkt.

Wereld! Hallo

Het plan is om een boek te schrijven over hoe normen veranderen op dezelfde manier als taal, en daarmee het inzicht definitief te populariseren dat taal en cultuur niet wezenlijk van elkaar verschillen maar eigenlijk gewoon hetzelfde zijn. Binnen de moderne taalkunde is dat geen wereldschokkend nieuws, denk ik, maar daarbuiten realiseert geen hond zich dat! Taal bestaat uit normen! Als u, mijn lezer, enkel de eerste bladzijde van dit boek leest, hoop ik dat in elk geval die boodschap door blijft knagen en zich stukje bij beetje in uw overige denkpatronen nestelt.

[Hier die kerngedachte]

Sinds ik op dit inzicht kwam heb ik er een boek over willen schrijven. Ik kwam op het idee terwijl ik bij mijn vriendin Siri thuis zat. Onder haar luid protest was ik haar aan het uitleggen hoe taalakademies werken. Ze zei dat ze niet luisterde en dat het haar niet interesseerde, maar ik bleef maar doorzaniken, net zo lang tot haar vriend thuiskwam en ik wegmoest zodat ze rustig konden zoenen en eten koken. Staand op straat besefte ik dat ik hier een boek over wilde schrijven: hoe rechtbanken en taalakademies dezelfde functie vervullen, de ene voor normen en de andere voor woordbetekenissen. Siri wilde mijn verhaal al niet horen, hoezo zit dan de wereld op dit boek te wachten? Wereld, ik heb er vertrouwen in dat jullie me volgen in deze duizelingwekkende ontdekkingsreis. Het wordt vernieuwend aan alle kanten. De boodschap noch haar vorm zijn ooit tevoren zo gezien. Enkel dat ze op papier geprint en gekaft gaat worden en wellicht in boekwinkels en bij praatjes aan de man/vrouw gebracht, wat toch vrij onvernieuwend is; misschien kan ik het op eetpapier schrijven met choco-pen en – daar met een geit op een vlot een boek promoten al gedaan is – het door ezelrijdende schoonmaaksters laten voorlezen in gevangenissen en op kinderfeestjes (de kinderen kunnen het eetpapier vervolgens in hun party-bags mee naar huis krijgen en daar de zwaardere theorie tijdens het avondeten aan hun ouders uitleggen.)

In Luxemburg betalen ze je dik. Ik kreeg op de dag dat ik aankwam meteen een baan en ik beëindig de studie ondanks veelvuldige uitstapjes naar het buitenland met een klein maar zeker spaarvermogen. Binnen Noordwest-Europa denk ik dat het contrast tussen Luxemburg en Noord-Ierland een van de grootst mogelijk vindbare is. Met wat hier het magere overschot is van een studentenloon, kan ik mezelf in Belfast denk ik maandenlang in leven houden.

Dit boek moet in het Nederlands. Als je zo lang in het buitenland woont wordt Nederlands iets vreemds, het is ver weg en een soort fascinerende herinnering. De verhouding tot de taal verandert zeker weten: nu is het iets wat ik kan en weet, wat ik met mijn vrienden niet kan delen (ter hunner treurnis toch vaak geprobeerd). Als ik iemand tegenkom die het ook spreekt is het een gelegenheid om zowel voor hen die het wel als die het niet verstaan mijn vloeiendheid tentoon te spreiden. Aldus ontstaat in een woonkamer in Belfast een doorwrochten filosofische onderzoeking in het Nederlands. Het moet niet alleen in het Nederlands, het moet ook in zeer toegankelijk publiek-wetenschappelijk Nederlands, is het idee – sterker nog, een soort plezierig persoonlijk relaas waarbij je de zogenaamd moeilijke theorie snapt zonder dat het enige moeite kost. Wie weet win ik tegelijkertijd een spinozabeker en een gouden griffel.
 
Dat brengt me op het volgende thema: wetenschappelijke objectiviteit. Mij is het helder dat wetenschap niet objectief kan zijn en beter ook niet kan doen alsof. Voor ik dat aan de hand van Kuhn en zijn paradigma's ga uitleggen, wat ik overigens helemaal nog niet gelezen heb, eerst een anecdote ter illustratie: [het contrast tussen de denkwijzen in de MAGEO en de MLCMMC.]

Zocker, Şeker, Azúcar. Sugar packets as evidence of a changing power balance.

Another thesis done! This is a link to the full thing.


Me with 4 of the copies on the train. Photographer: Gintarė

Abstracts (English, Nederlands, Español):
The position of a language in society is a type of discourse. Even the most banal artefacts with language choices on them are not just results of but participants in that discourse, and they can reinforce it, or challenge and transform it. In this thesis, sugar packets are presented as small samples or fossils of historical language power balances, which can be used to reconstruct shifts in those balances. As a form of ready-collected data, a number of online sugar packet catalogues are used, from which some key information is however missing such as manufacturing dates and finding places. The thesis' methodology is an attempt to utilize the potential of the data by investigating it through four different approaches. After a global overview of differences between the used catalogues, the scope is limited in two different ways. First, the focus is on one city, The Hague, for which the language choices on old and new sugar packets are compared. Next is a comparison of the packets released during the history of three different Dutch department stores. Finally, the study zooms in on a single sugar packet, to trace in detail its journey and the choices made during it. The data show a clear difference between “linguistic fetish” type use of foreign languages, whereby they are employed to call up positive connotations, and “instrumental” use, which is directly related to the companies' cross-border activities. Specifically this “instrumental” multilingualism occurs ever more often, as a result of the dynamics of franchising and foreign expansion during the period which is researched.

De machtspositie van een taal in de maatschappij is een diskoers. De taalkeuzes in of op welke tekst, uitspraak of onbeduidend object dan ook zijn niet alleen resultaten van dat diskoers, maar nemen erin deel, door het te herhalen en voort te zetten, of door het aan te passen en een nieuwe richting te geven. In deze scriptie worden suikerzakjes aangegrepen als kleine staaltjes of fossielen van historische taalbalansen, die kunnen worden gebruikt om de verschuivingen daarin te reconstrueren. Bij wijze van kant-en-klare data maakt de studie gebruik van een aantal door verzamelaars bijeen gebrachte online catalogi van suikerzakjes, waarin echter bepaalde cruciale informatie mist zoals wanneer de zakjes zijn gedrukt en waar ze zijn gevonden. De methodologie van de scriptie is een poging het potentieel van de data tot bloei te brengen met vier benaderingen in toenemende mate van detail. Na een overzicht van onderlinge verschillen tussen de catalogi volgen twee verschillende manieren om het bereik van de studie te beperken, eerst met een focus op suikerzakjes uit één stad, namelijk Den Haag, waarbij taalkeuzes op nieuwe en oude zakjes worden vergeleken, en vervolgens met een vergelijking van de suikerzakjes uitgebracht gedurende de geschiedenis van drie Nederlandse warenhuizen In de laatste analyse wordt de focus verscherpt op één enkel suikerzakje, om het door het zakje afgelegde pad te traceren en de daarbij gemaakte keuzes in hun context te plaatsen. Uit de data blijkt een onderscheid tussen „dwepend“ gebruik van vreemde talen – waarbij ze worden ingezet om positieve associaties op te roepen – en „instrumenteel“ gebruik, direct gerelateerd aan grensoverschrijdende economische activiteit van de bedrijven. Specifiek deze „instrumentele“ meertaligheid komt steeds meer voor als gevolg van het ontstaan van franchises en toenemende internationalisering van bedrijven tijdens het door het onderzoek beslagen tijdsbestek.

La posición de un idioma en la sociedad es un discurso. Cada texto, objeto o acto de habla, junto con las selecciónes de idioma que se encuentran en estos, incluso en los más triviales, no son solamente resultados de este discurso sino que también hacen parte de éste y pueden reforzarlo, rebatirlo y transformarlo. En esta tesis, los paquetes de azúcar se presentan como muestras o fósiles de equilibrios históricos de poder lingüístico, cuyos cambios pueden ser reconstruidos mediante el análisis de estos vestigios. Como “corpus prefabricado” se utilizan catálogos en línea de paquetes de azúcar, recopilados por coleccionistas. Sin embargo, faltan informaciónes tales como las fechas de producción o los lugares donde se hallaron los paquetes. La metodología de la tesis busca aprovechar el potencial de dichos paquetes desde cuatro enfoques de investigación diferentes. Se empieza presentando un panorama general de las diferencias entre los catálogos y entre los sistemas nacionales de distribución de azúcar. Luego, para limitar el alcance de los datos, se comparan las selecciones de idioma hechas, en primer lugar, en paquetes nuevos y antiguos de la ciudad de La Haya, y, en segundo lugar, en los paquetes creados a lo largo de la historia de tres almacenes neerlandeses. Por último, la investigación se enfoca en un único paquete para observar en detalle su recorrido y las decisiones tomadas en este proceso. Los resultados muestran una clara distinción entre el uso de idiomas extranjeros de dos maneras: como “fetiche lingüístico” y de forma “instrumental”. En la primera, los idiomas son usados para evocar asociaciones positivas, mientras que la segunda está directamente relacionada a las actividades transfronterizas de las empresas. Este tipo de plurilingüismo “instrumental” particular occure cada vez más seguido, como resultado de las dinámicas de creación de franquicias y de expanción internacional durante el periodo investigado.

Pitbull: Little Man or Great Woman?

In the series of finished assignments, here an analysis of the following song. I applied the theory from "Language and Racism" by our professor J.J. Weber to it.



“International Love” is a rap song from 2011 by rapper Pitbull and R&B singer Chris Brown, in which they sing about sexual escapades with women all over the world. The song touches on a lot of the themes discussed in this class. It celebrates the ‘international’ but seems to confuse nations and states, stereotypes women from different countries, and uses translanguaging to express loyalty to a particular identity. Through close analysis, the processes of identity construction in the song can be made visible.

A somewhat warped pdf version of the whole assignment (including the lyrics!) available here

ENQUANTO HÁ CAFÉ, HÁ ESPERANÇA: The landscape of multilingual sugar packets

The back and front of a packet collected in a Portuguese bakery in Esch-sur-Alzette (on the Place de la Resistance).

Since January 2006 I have been collecting sugar packets, a hobby which trickled down from a great aunt, which was not unusual in the Netherlands in the 1950s but is now far less common. Most of the packets come with cups of coffee, drank by me or by friends and family on holiday trips. There is a sense of excitement in walking past a terrace and seeing the coffee cup of someone who already left still sitting there, the packets untouched; sneaking by and letting them slide in my pocket. In the summer when I stay at my dad’s house I tally up what I have gathered the past year. I cut small slits in the sides of the packets, let the sugar run out, and arrange them in self-adhesive photo books, matching and categorizing. On the internet I have so far found three clubs for sugar packet collectors: one in the Netherlands, one in Portugal and one in Hungary. I haven’t traded much yet, but I have been given the collections of some people who were clearing out their attic, one of them counting thousands and alphabetized on place name. 

Initially one thing that fascinated me about the Dutch packets I collected, was that many of them only have the word “SUGAR” in English, pragmatic, in capitals. These packets are very different from those my great aunt collected in the 50s. On those, there is just Dutch – not a hint of German or French even in the holiday resorts. At that time it must have been cheaper to have personalized packets pressed, as every small cafeteria had their own. Now most cafés give out sugar packets from the brand of coffee they serve. 

On closer inspection, it is not just the Dutch packets that feature interesting language choices. There are McDonalds packets with Swedish and Finnish; packets that feature slogans in Italian; and obviously the Luxembourgish packets, each of which seems to interpret the language situation in Luxembourg differently. The packets I collected in the United States, the United Kingdom, and interestingly also South Africa are all exclusively in English. An interesting case on their own are the very multilingual packets, which feature four or more languages. Which languages do they combine, and why those? 

To an extent, language on sugar packets is not even really needed. If you get a small packet with your coffee that rustles when you shake it, you probably have an idea of what is in it. The function of the language is somewhat symbolic. Language choice serves an ideological function, even on something as small as a sugar packet, or maybe especially there. When designing the packet, the business is making predictions about what their customer will understand, and what connotations different languages will have to them. The business is presenting itself as allied to what the language choice represents. 

I believe the collection could be a very interesting corpus for a thesis on multilingualism and the economic and ideological motivations of language choice. It is a type of linguistic landscaping study: what languages are featured, in what order and prominence? Is everything translated or just a part? What types of businesses make which kinds of language choices? Yet because of the nature of the collection, there is potential for comparison across different countries and through different time periods, which would be harder to achieve in studies of language choice on shop signs and advertisements. A lot of sugar packets have been documented and dated precisely by collector collectives in the Netherlands and Portugal, and possibly elsewhere; this can be used to supplement and date my own sugar packets. 

For the literature review, I would search for texts on language choice in business-customer interaction. For the methodology it will be useful to review texts about linguistic landscaping, as well as texts about sugar packets, if available. I am curious to see if business-customer interaction has been specifically written about in linguistic landscaping studies before. Also, it might be fun to see if Bourdieu’s theories about the economy of linguistic exchanges applies here, or if he just meant that metaphorically. It would also be good to read up on the linguistic context of the countries from which I am analyzing packets. 

Film review: Crimson Peak

Warning the following is made of spoilers.

Edith sees a ghost in the corridor. Image used by another review of the film at Tale of Two Dans. Also interesting: WrongReel review

Gintarė and Mariana took me to a film that I don't think I would have thought of going to see if it had been just me. It wasn't part of the CinÉast festival that we have been seeing films from over the past few weeks - films that are all very realistic and based on all sorts of pressing social issues (dealing with pedophilia, terminal illnesses, being transgender, lesbianism, poverty, learning disabilities, losing a loved one etc.) This was a big Hollywood film with an impressive budget, by the looks of it, and a fantastical story (in the sense that it wasn't convincingly close to everyday reality). The costumes had elaborate puffed sleeves and colour themes to express the personalities of the characters. The setting was partially in a dilapidated castle with a quaint mechanic elevator and a number of inexplicable but worrying basins of thick red liquid in the basement. The story was set in fin-de-siecle New York and England, so I'm not entirely sure if that is the kind of costumes that would have been worn at the time. Something tells me at least their nightgowns wouldn't have been as intricately puffed and pleated. 

Yesterday me and my mother went to see Ciało (Body), which dealt with different understandings of the relation between body and soul, according to the flyer. There was a cynical procurator who thought when a person died, or is stuffed in a toilet as an infant for that matter, they don't go anywhere. They just die. He didn't really seem to grieve his deceased wife very much, ostensibly, but his daughter really did and was openly suffering. Then he brings her to a therapist who is a medium and who senses the presence of the mother near to the father and the daughter and who is convinced the mother wants to contact them. 

That story dealt with ghosts in a subtle and philosophical sort of way. The way people experience the death of others becomes almost just a sort of personality quirk to help characterise the people in the film. In Crimson Peak, however, the ghosts are not a subtle presence whatsoever. They are maimed blood-dripping skeletons, dragging themselves over the floor and screeching, suddenly bursting through closed doors while the music plays dramatically. Yet as I understand it, the ability to see them is still somewhat of a personality quirk of the main character. In the film, the ability to see ghosts is compared to (not) being colour blind. The girl (Edith) is initially scared of the ghosts, which I suppose I would be what with all the dramatic music, but eventually she realises they are conveying useful information on how to further the plot, and she tries to communicate. When she first goes to the castle and starts seeing ghosts, she tells the others about them, but they don't understand what she is talking about. Then again, the others (poor but noble English siblings Thomas and Lucille Sharpe) may be trying to hide their awareness of the ghosts, as it turns out they originally caused them to haunt the place by brutally murdering them. At the end, it seems Lucille is able to see Thomas' ghost when Edith points him out to her. 

The cause for the siblings' brutal murder rampage seems to be that they need money to keep on living in their dilapidated castle, hiding away their twisted sexual relationship from the world, and to start a clay mine to dig up their weird red clay for some reason. Thomas tempts rich young female outcasts into marrying him, Lucille makes sure their parents are dead too; then she poisons the girls slowly while prohibiting her brother from sleeping with them and while all their dead parents' money is being transferred to the castle's accounts. The explanation for especially the sister's evil mind is that their mother was very harsh and loveless to them, and the sister stood up for her brother and took all the beatings, which made her rather crazy in the head (the CinÉast films probably wouldn't have taken this rather socially irresponsible route of depicting someone with mental illness as relentlessly violent). The brother however is mainly motivated by love: he participates in the crimes out of love for his sister, and he eventually tries to stop them out of love for Edith.

I saw some parallels to the horror stories David Graeber analyses in Debt: the story is really about how the nobility exploits the working people to pay their own debts. The Sharpe's family fortune has been squandered by the siblings' father (who disappears out of the picture mysteriously after Lucille kills their mother). Thomas originally meets Edith because he is trying to convince the council her father is on to fund his mining project. Her father chews him out about never having had to work for his money (he gets killed for that later, the father); at the start of the film Edith herself also says a Baronet (Thomas' title) is probably a parasite. And she was not wrong: indeed they turn out to be pretty much literally parasites. The nobles are not exactly vampires in this film, but it bears a lot of similarity: they are dressed the part for it and they kill hardworking people such as Edith and her father in order to continue their own disturbing life. Thinking about it it seems like vampires are usually nobles in most depictions of them.

What's more: the moral of how the nobility exploits the working people is itself a device to promote the USA as a great country, versus its former feudal overlord England. England is the place where the castle of the Sharpe siblings is situated. Edith and her father live in Buffalo, New York, but when the father is berating Thomas' request for money he says now he's come "to America" to ask for money (so not just to NY but it's generalised). It fits into the greater picture where America has always profiled itself as a place where you can become rich through hard working, and where class differences are abolished -- everyone wears jeans, everyone drinks Coca Cola. England on the other hand is ruled by a monarch and a House of Lords (also a House of Commons but that is not relevant here). Those with fancy birth-given titles help themselves to e.g. mines they haven't earned. Most of all, the clearest stab at England is the method through which Lucille kills her victims: by making them drink poisoned tea.

Mariana laughed when I said the bit about the nobility - as far as I understood, she and Gintarė thought the film was about the horrible things people will do in the name of love. Which is also a fair interpretation. One thing I still missed in their analysis, though, was the role of the ghosts. Edith writes ghosts stories, but whenever anyone reacts cynically, she explains it's not really a ghost story: the ghosts are just a metaphor. So what are they a metaphor for? I say it's the stories of exploitation from the past, well as bloody as this film's dripping ghosts, to which people shouldn't close their eyes if they want to know how to further the plot.