Transparency across the divide

http://vaperforms.virginia.gov/

http://www.gov.scot/About/Performance/scotPerforms
Edit 18/05/2020: Now to be found at https://nationalperformance.gov.scot/

The above two links show the accountability and transparency initiatives of the Scottish and the Virginian State governments. I am heavily impressed by these initiatives. The idea is to choose a number of broad goals that everyone agrees on as target outcomes for the government, e.g. that people are more healthy; then to divide the broad target outcome into more specific aims - e.g. access to health services should be easy, people should smoke and drink less, there should be awareness of mental health issues - and then a number of specific, measurable indicators are chosen to show progress towards these aims - e.g. average waiting time in the A&E room or for a gyneacologist appointment; amount of cigarettes and alcohol sold on average per month per 1000 inhabitants; I am just coming up with random examples here when in fact you should look for yourself on the website. The point to take home is that it is a complete upheaval of the way that governing is thought about.

In Northern Ireland at the minute they are thinking about setting up something not dissimilar, called Outcomes Based Accountability. I think it's a very interesting initiative because it could be seen as an attempt to depoliticise politics. Instead of focusing on the heavy symbol politics regarding flags and language legislation that normally goes on, the focus is shifted to these goals that are so generally desirable that even Sinn Fein and the DUP do not disagree about them. A whole army of statisticians and social researchers finds employ in deciding on good indicators and diligently measuring their progress. Then the debate, in this fantasy future Northern Ireland, is about why the indicators did not go up, and what measures could be taken to make them go up in the future. No more symbol politics needed, unless it in some way is relevant to the indicators at hand.

N.B. I wrote the above a while ago. In fact then, as now, the Northern Irish government is non-existent, let alone actively setting up any new form of accountability. They've recently taken over the record for longest period without a sitting government from Belgium. This while Northern Ireland plays such a key role in the Brexit negotiations - of which all I can say is that based on the information available to me, my mind has decided it is a botched process. Alas, I have exiled myself from the Northwestern-European Archipelago, in search of better work opportunities there where the statisticians already have a firm grip on politics.

Edit January 2018: Here's a blog written on the topic by Aongus O'Keeffe of Inspiring Impact NI, about the factors that need to be in place to transfer to outcomes-based governance.

Social impact reporting: Business vs Charities

When my mother told Klaus about my intention to start measuring the impact of charities, his reaction was, according to her, to say that he does not understand why there is such a pressure on charities in particular to evidence their social impact - the difference they make to their beneficiaries and to society as a whole, taking into account the positive effects as well as the potential negative ones. He said that there is not as much pressure on businesses to research what impact they make (in fact there is legislation saying businesses need to account for social impact as well, on which Deloitte is heavily cashing in). But indeed the idea of social return on investment and public benefit reporting seems to be mainly a matter in the voluntary, charity and social enterprise (VCSE) sector. Is this an unfair set-up? Why should the pressure to showcase doing good be higher on those explicitly and selflessly trying to do good, charities that have to go on their knees for every penny and cannot afford a whole lot of overhead expenses, than it is on ventures that are primarily intended to make profit, and that might therefore be more likely to have a negative social impact?

My argument in response to my mother was that rather than seeing this as an unfair situation, it could be reframed as charities taking the lead on social impact, and businesses slowly following after them. Making a social difference has always been the stuff of charities; it is what they are for and what they have expertise about. For for-profit ventures it makes sense to think in terms of finances, as the maximization thereof is the expressed purpose. Finances are kept track of through numbers and excel sheets, but while you can count some aspects of charity services (do people keep coming back?) if you want to know what difference the users have experienced due to the services offered, you will eventually wind up having to ask them. In that way it makes more sense for a charity to have a qualitative approach to measuring their impact. They are normally closely in touch with the people they are attempting to help. For large businesses, however, being in close touch with the customer and having the ability to receive dihrect input and feedback is something that has come as a side effect of the development of the internet. It is something that they are only figuring out now. And on this journey, charities can serve an exemplary function.


An example of a cool project regarding social impact: homelessnessimpact.org
They are bringing together information about the impact of different initiatives regarding homelessness, to figure out what works to actually help people, so that everyone can concentrate on doing those things that help, and we can cut any initiatives that do not actually make a difference and/or that make people feel worse.

Evaluation of the languages in the Master

Now that I have finished the Master (Learning and Communication in Multilingual and Multicultural Contexts), and the experience has already started greying out in my mind, it seems like the right time - or the last possible time at least - to write a blog post I had been intending to write, evaluating how I experienced it. Particularly I would like to evaluate some of the practical elements of how the multilingualism so proudly announced in the Master's name and on its website, actually plays out in and around the classroom and the student residences.

Entrance requirements
The Master is trilingual in English, French and German, and when I applied it was specified that you have to have C1 level English and B2 in at least one of the other two languages. Classes are taught in one or more of the three languages, and most of the staff is at least bilingual as well. It was also stated, however, that the degree is not a language learning course, although it included some language classes in the programme.

One of the first points to make here is about those specific language requirements. Because of the way English proficiency is obligatory, but aside from that you can choose either French or German, English is already effectively the lingua franca before the course has even started; through this requirement it is assured that English will be the language everyone has in common.

Teaching multilingually
The way that the classes worked is they were mostly taught in two out of the three languages, usually either French and English or German and English. There were also some ambitious teachers who taught in all three. I think the teachers were explicitly encouraged to make their classes multilingual. The actual balance between the languages differed per class, depending mainly on the teacher's choice of strategy but also on the students' input.

There were for instance teachers who tried switching between the languages while lecturing (the ones really dedicated to the multilingual ideal); teachers who mostly lectured in english but who presented case studies in other languages, with or without paraphrase; and teachers who mostly taught in French or in German but who might occasionally switch to English to accommodate student questions. Often the first class of a course would be more multilingual than the last one, as the teacher realises some of the students cannot follow the class well because their German or French comprehension skills are lacking, or because the students keep asking questions and discussing in English, so that the teacher starts to accommodate. That said I also had classes where students would make a genuine effort to make contributions in the class language, sometimes going so far as to speak it amongst ourselves. I had a few classmates and friends with whom I'd speak German, even though it was neither of our first language - I'm thinking of girls from Romania, Slovakia and China respectively (hi!).

I generally tried to pick classes in all three of the languages every semester, so choosing classes not just based on what I found most interesting, but also making sure I'd have at least a bit of French input. My French comprehension really isn't at an academic level though, as I found out while sitting through lecture after lecture in fast French. I eventually zone out, however hard I am trying to pay attention. If I do my best I will get a sense of what the teacher is saying, but I can't follow the specifics unless they talk slowly and give me some time to let it sink in or look up some words after every line. Powerpoints can help, but they can be distracting too, as you are trying to translate the info on the slides while also trying to follow what the teacher is saying. Somehow, with some teamwork and some bluffing, I did manage to get alright grades for these classes, but I haven't retained very much of what they were actually talking about.

The course as a language learning environment
That brings me onto the next topic, namely that the course wasn't intended to be a language learning course, but rather a multilingual way to deliver a humanities research course. The experience of multilingualism was part of the experience the course directors aimed for us to have, but greater fluency wasn't one of the outcomes on which students were evaluated. Yet almost everyone who chose to do the course, did so hoping to improve their language skills. At the start of the course, some intensive language classes were offered at beginner and intermediate level. I took French intermediate, so my 3rd language of the three course languages. I think people generally chose to do these courses in the course language that they were weakest in. The course I did was fun and it helped me to figure out some French past tenses and the like. In two weeks you are not going to reach fluency and I don't think that was the hope of the course designers. I know that some other students got quite annoyed with their beginner language courses, either because they found German too hard or because they didn't get along with the teacher. The intensive language courses were fairly separate from the rest of the degree and were not explicitly followed up on in the rest of the courses, which might be a tip, to integrate them more through e.g. reflection on how much you can learn in this way, which methods seemed to be most productive and so on.
 
The way the assignments worked is you were allowed to write them in any of the languages that the teacher felt confident marking in - so normally the stated course languages, but I suppose if you had another language in common with the teacher you could write it in that. (I never tried this but I seem to recall that the Luxembourgish students wrote something in Luxembourgish.)

Now, writing an assignment for university is hard in any language. Mostly every sentence costs a lot of thought and effort. You need to make sure your argument makes perfect sense, your explanations are well-written and sensible, your sources are quoted in relevant ways. But there is a lot of time pressure and you're also working on a few other assignments. Little surprise, then, that students do not venture to write in languages that they aren't very confident in. My German is at a fairly high level - I used to talk to my boss in German, I can maintain a long and nuanced conversation, albeit with some wrong inflections, I know words like ausbilden and eintrichteren and I know you can call money Mäuse. But academic writing is absolutely a skill apart. The teachers are aware that it is, and the course does offer classes in academic writing in French, German and English. I took the German one and enjoyed it, but it was a bit intimidating that I was doing the same assignments as the native speakers who were in the class with me (why they didn't take the French class instead is beyond me).

I think that the course could have developed its facilities for the students to develop their languages more, importantly by explicitly rewarding students for writing an assignment in another language. I suggested this to the course coordinators and they felt it would be hard to enforce this - as it would mean differentiating between a German native speaker writing in German, and a Greek person writing in German; or even between a Greek person who has lived in Germany before and a Greek person who hasn't; the implementation would be either quite subjective, or very complicated.

Thoughts on feminism on this 8th of march

In San José del Palmar, Mariana told me she could see children practising for the marching band parade. The girls had roses. Whatever holiday it is, she said, in San José del Palmar there is always a marching band parade to celebrate it - even when its oddly military character seems to clash with the idea of the holiday.

In Belfast tonight my brother attended the Women's Poetry night at the Intercontinental, coordinated by Daryl with her bright purple hair and a cup with a bike bell on the handle that she puts the names of the readers in. I stayed home to do my maths exercises. Titus cooked dinner for us before leaving and turned up just in time for the last poem.

Last night we were in the Intercontinental too, then for the vegan night; at some point I was stood in the back where the Feminist Living Library is. There are thirty odd books on feminism there, and readers are invited to leaf through and if they feel anything is outdated, to write their updates in the margins. I think it's a great idea, if quite work-intensive on a night out; but it's participative and creative. Helen stood there with a book called Cunt: A Declaration of Independence (by Inga Muscio) and said that she had read most of it and it really challenged her preconceptions. There were two men sitting at the little round table beneath her, clutching the flowery tablecloth and looking petrified. Maybe I am just projecting, but I thought they looked petrified.

It's part of growing up as a woman these days that you have to find your own definition of what feminism means to you. In fact I think it should be part of growing up as a man, too. Feminism is a pretty outdated name by now. I would like to write in its margin: the breaking down of gender roles, stereotypes and expectations, and allowing everyone to figure out what they like for themselves.

Timeline of Luxembourgish history and policies on Luxembourgish

...taking into account, of course, that these are only snapshots of a dynamic and changing social context, in which overall historical developments weigh heavier than the policies reflecting them. Nevertheless, a summary of main events.

Let's start with the history up until the fall of Napoleon. The following is all scraped together from Wikipedia and I promise it won't appear in any sort of final project. Frankly, all Wikipedia pages I read have made different selections of events. It seems a fair summary to say Luxembourg passed through a lot of noble hands from different origins: the Bourbons, Habsburgs, Hohenzollerns and the French. From this information you can't really tell how the everyday life of people in Luxembourg was affected, though.

963 Count Siegfried acquires the region and builds the first fortifications of what is now the Casemates.
1345 Luxembourg becomes a Duchy. ("The House of Luxemburg ... became one of the most important political forces in the 14th century, contending with the House of Habsburg for supremacy in Central Europe")
1411 Some dick (Sigismund of Luxembourg) loses Luxembourg because he defaulted on a loan
1451 Luxembourg is further sold on and eventually declared part of the Burgundian Netherlands
1547 and now it's part of the Habsburg Netherlands
At this time, as before and after, Luxembourg was pretty catholic; there were few Calvinists and so they had no problems with iconoclasm. During the 80 years war (1568-1648), they (whoever they is in this case) supported the Spanish king.
1648 Now it's part of the Spanish Netherlands, also known as Southern Netherlands
1684 Invasion by Louis XIV of France during the Nine Years' War of the Grand Alliance.
1697 Treaty of Ryswick - Luxembourg given back to Habsburgers.
1714 End of the Spanish War of Succession (after the last Spanish king died childless). Now Luxembourg becomes part of the Austrian Netherlands (I never knew that there were so many Netherlands through the course of history. Wikipedia notes: Luxembourg wasn't connected to the other Netherlands (Liège sat in between) and so Luxembourg "had a sense of own identity and was turned inwards".)
1795 French rule ("Forêts") because of the Napoleonic wars
1815 Congress of Vienna - Luxembourg gets formal independence and status as a Grand Duchy. Yet it's not really de facto independent because they also gave it to king Willem I of the Netherlands and it's also in the German Confederation.

Now we move on to the more language focused part of the timeline, based mainly on Horner & Weber (2013) but also on some things we heard in class.

1839 Independence of Luxembourg
18.. Law on education
1912 Werner/Engelmann develop an ortography for Luxembourgish that is largely based on German spelling
1914-18 WWI
1940-45 WWII. The Nazis oppress Luxembourgish because it is a "dialect" and enforce Hochdeutsch only. They hold a threefold referendum on Luxembourgish language and identity to which the Luxembourgish protest by voting dräimol Nee!
As a backlash to the Nazi policies, Luxembourgish language-nationalism inflares and French language gains in prestige considerably. German language loses a lot of status for a number of decades.
1948 Ortography that is as differentiated from German spelling as possible and based purely on phonetic principles
1950s-70s Luxembourgish steel industry creates need for a lot of additional labour. Guest workers are brought in from mainly Portugal and Italy, bringing their languages with them. French is closer to Portuguese and Italian than German is. This means that the children of the guest workers later struggle in schools, where teaching is traditionally first in Luxembourgish and German before it switches to French around age 12. It may also (over the next few decades) contribute to an increase of prestige for Luxembourgish as a marker of nativeness.
1984 Language law
1999 CPLL spelling reform
2001 New law on applications for naturalisation stipulate a test of Luxembourgish proficiency for those who want to acquire citizenship

------

For more on this, a book I can recommend is Language Planning in Multilingual Contexts: Policies, communities and schools in Luxembourg, by Kathryn Anne Davis, written in 1994. Here it is on Google Books.

Valkskrantstukje, hier herpost ter kopijbevordering

Carrièrestappen die ik heb overwogen sinds Augustus 2016

Op een berg bij Vélez-Málaga met Kathy. Foto genomen door Stefan.

Schrijver van een boek over hoe normen veranderen

Tijdens het afronden van mijn studie in Luxemburg klampte ik me verwoed vast aan deze droom: om daarna een jaar in Belfast een boek te gaan schrijven waarin ik algemene taalkundige inzichten in hoe taal verandert wilde combineren met mijn persoonlijke inzicht dat taal en normen niet zo heel veel van elkaar verschillen, door dus taalveranderingstheorie op normen toe te passen. Dit zou een wereldschuddend boek worden en beginnen met een analyse van een etiquetteboekje uit de jaren vijftig-zestig wat ik in het Valkenest tegen was gekomen (over o.a. de vraag of je je hoed af moet nemen, of alleen maar knikken, en zoja naar wie, als je als heer alleen een verloofd stel tegenkomt bij het wandelen.) In Belfast aangekomen bleek echter dat ik helemaal geen zin had om me een jaar binnen op te sluiten om academisch geneuzel te typen op mijn computer, nadat ik me net van mijn masterscriptie had bevrijd. Dit idee blijft welzeker op de lange baan, als ik ooit bijv. een aantal weken ingesneeuwd geraak.

SROI-onderzoeker bij Gauge NI

Sinds ik bij de algemene ledenvergadering 2012 van MindWise in het Belfast Castle (een gelegenheid met veel heliumballonnen aan verzwaarde lintjes, waarbij ik indruk op mijn baas maakte doordat één van de schizofrene cliënten speciaal naast mij wilde zitten en aanbood om voor me op te scheppen) een evaluatieverslag van één van de initiatieven van de organisatie doorbladerde, was ik al een groot fan, namelijk van de externe organisatie die in opdracht van MindWise het verslag had verzorgd. Wat een mooie formatting, wat een goede indicators. Gauge NI: een organisatie die enkel als functie heeft om het werk van andere goede doelen beter en effectiever te maken!

Terug in Belfast heb ik ze dus gemaild om te zeggen dat ik hun grootste fan was en dat ik me aan wilde sluiten. Nu bleek dat juist in die week de voormalige hoofdman afscheid had genomen, waarmee de organisatie nog welgeteld één medewerker over had, die alles zelf moest doen. Dat leek me een topgelegenheid om mij aan te nemen om de gelederen te sterken, maar ik geloof dat men daar zelf anders over dacht; ik mocht mee naar een informatiepraatje voor CEOs (alwaar ik per ongeluk versgeperste sinaasappelsap op mijn jurk morste en wel twee !! warme broodjes in mijn jaszakken wist te proppen voor later) en ik mocht wat briefenquêtes uittikken, maar daar bleef het bij. Het laatste nieuws wat ik heb meegekregen is dat ze erover denken om Gauge nu überhaupt te sluiten; waarom is mij niet helder.

Bank Staff Support Worker bij de NOW group

Gauge NI is onderdeel van een grotere organisatie, namelijk de NOW group, een goed doel dat zich inzet voor zwakbegaafde en licht verstandelijk gehandicapte mensen, door middel van opleidingen, stageplekken, persoonlijke carrièrebegeleiders, dagbesteding en sociale bijeenkomsten. Om dichter bij Gauge te komen, mezelf de organisatie binnen te werken als het ware, was mijn idee om een tijdje vrijwilligerswerk bij de NOW group te gaan doen – dan had ik in elk geval contact met de juiste mensen, dan kenden ze mijn gezicht. Ik ben blij dat ik me bij de organisatie heb aangesloten in die zin dat het echt interessant werk was. Ik zat wekelijks bij de trainingsessies Career Planning, waar ik me tussen de cliënten mengde en gedurende de les in de gaten hield of ze het allemaal konden volgen en nog leuk vonden; er was bijvoorbeeld een jongen die niet kon schrijven, maar die wel dol op rap was, en een man die in de bouw had gewerkt en die nu landschapsfotograaf wilde worden, en een jongen die voor een opdracht zijn moeder had geïnterviewd over hoe het is om in een kantoor te werken. Op een gegeven moment is deze positie omgezet in een baantje, namelijk een nul-uren-contract om op oproepbasis hetzelfde soort werk te doen, maar daarna heb ik nooit meer wat van de organisatie gehoord: daadwerkelijk nul uren.

Research & Insight Officer bij de nieuwe Controlled Schools Support Council

De onderwijsstructuur in Noord-Ierland is recent flink omgegooid. Er is een onderscheid tussen het bestuur van katholieke en protestantse (hoe kan het ook anders) scholen; de protestantse werden namelijk door de regering gerund, maar de katholieke scholen hadden zich van de staat afgescheiden en werden door de Maintained Schools Council geleid – en die doen het dus al tijden veel beter. Nu is er ook voor protestantse scholen een dergelijke council opgericht, en daar hadden ze in één keer een heel bataljon personeel voor nodig. Onder de beschikbare posities was er deze, om te kijken welke cijfers de scholen zelf allemaal hadden bijgehouden, en om dat samen te brengen, voort te zetten en uit te breiden. Ik heb het tot het eerste sollicitatiegesprek gehaald, wat een hele officiële ervaring was in een mooi gebouw. Het was een droomrit op de fiets vanaf mijn huis, het hele end langs de rivier de Lagan, en ik wilde het baantje erg graag, maar ik geloof niet dat ze erg onder de indruk waren van mijn stellige bewering dat ik “betrokken” was geweest bij de ontwikkeling van digitale cursusevaluatie op de universiteit Luxemburg (ik had de nieuwe app uitgeprobeerd in ruil voor een Amazon-voucher).

Statistics Officer bij de Northern Ireland Statistics Agency

In voorbereiding op de positie hierboven was ik vast begonnen mijn statistiekkennis op te krikken aan de hand van Khan academy, een boek van Andy Field met plaatjes en een serie R-tutorials. Een vriendin van mij werkt bij NISA en suggereerde dat ik daar ook kon solliciteren, hoewel ze het er zelf niet erg leuk vond; ze zei dat ze niet aan echte statistiek toekomt, maar dat ze voornamelijk de hele dag frequenties zit te tellen, hoeveel mensen er in bepaalde bevolkings­segmenten zitten. Ik heb bij NISA geïnformeerd, maar ik kwam kwalificaties tekort, en ze reageerden nogal bits toen ik vroeg naar de specifieke diploma’s die ik zou kunnen halen om alsnog in aanmerking te komen. Misschien hebben ze het niet zo op jong talent.

Trainee Policy & Public Services Officer bij de National Council for Voluntary Organisations

De NCVO verzamelt informatie over huidig beleid en geeft dat in behapbare vorm door aan goede doelen en andere organisaties die met vrijwilligers werken. Voor dit bijzonder aanlokkelijke baantje (het heeft alles: uitdaging, contact met belangrijke mensen, multicultuur, een hoger moreel doel, een goede locatie, en niet al te hoge vereisten voor de sollicitanten) ben ik speciaal naar Londen afgereist, alwaar ik erachter kwam dat ik helemaal niet voor het sollicitatiegesprek was uitgenodigd, ondanks dat ik mezelf een extreem goede kandidaat vond. Ik ben met een zak koekjes naar hun kantoor gemarcheerd om uitleg te eisen. Ze bleken heel begripvol, lief en bezorgd en legden uit dat ze wel 500 sollicitaties hadden ontvangen. Het was niet zo heel erg allemaal want ik had best een aardige tijd daar in Londen; ik heb drie dagen in mijn nette sollicitatiejasje door Londen gezworven, de nieuwe galerij van Damien Hirst bekeken, een rapconcert bijgewoond in Kilburn, stiekem bier gedronken in Kennington park en mijn make-up laten doen in een station.

Zelfgemaakte oorbellenverkoper op Etsy.com

Als er dan geen vraag naar me is in de wereld van sociaal onderzoek kan ik nog altijd oorbellen gaan maken en die op het internet verkopen.

Pensioneigenaar/huizenbouwer/boer/postbode in een nog te stichten gemeenschap in Portugal

Op een berg in Málaga kwam ik er met vrienden achter dat we allemaal dezelfde droom koesteren om ons eigen huis te bouwen, samen groenten te verbouwen en een anarchistisch pension te runnen ergens in Zuid-Portugal, alwaar volgens mijn moeder complete verlaten dorpen voor een habbekrats te koop aan werden geboden. Rondinternetten suggereert echter dat het wel een half miljoen zou kunnen kosten voor maar een paar kleine huisjes die niet eens bewoonbaar meer zijn, dus vooralsnog moeten we eerst maar eens a) lokaal gaan kijken, b) kapitaal bijeen zien te brengen, en c) relevante vaardigheden ontwikkelen bijv. groenten ver- en huizen bouwen, o.a. door bij bestaande initiatieven mee te gaan helpen. Zodra we een dorp hebben opgericht zijn jullie allemaal uitgenodigd, oké!

Teaching English as a Foreign Language in een spaanstalig land

Ik wil Noord-Ierland eigenlijk weer uit, maar ik geloof niet dat ik al klaar ben om terug naar Nederland te komen, al zijn daar nog zoveel gelegenheden om sociaal onderzoek te doen. Misschien is het omdat Nederland al best wel effectief ís; in andere landen valt er meer te winnen, ofzo. Of sociaal onderzoek hangt me nu voorlopig überhaupt de keel uit.

In elk geval is het plan nu om een intensieve maand durende lerarenopleiding tot TEFL-docent te doen, en dan naar Spanje of naar Zuid-Amerika te vertrekken om daar een jaar (of zo lang als het leuk blijft) Engels te onderwijzen.

*** Update * exclusief bij deze blog!!!! ***

Junior onderzoeker onderwijs en mbo-internationalisering bij een bureau in Nederland

Opvallend maar waar: het blijkt dat er in Nederland heuse onderzoeksbureaus zijn, die specialiseren in het type sociaal geëngageerde onderzoek dat ik graag zou willen doen - en nog best veel ook, in wisselende gradaties van focus op onderwijs en nabijheid tot Rotterdam. In Noord-Ierland is het geloof ik gebruikelijk dat ofwel de organisaties zelf iemand in dienst nemen, ofwel niemand het onderzoek doet. 

Ook de aanmeldingsprocedures verschillen wezenlijk: in Noord-Ierland gaat dat namelijk het merendeel van de tijd per online aanmeldingsformulier waar ze je CV geeneens willen zien, maar waar wel gevraagd wordt om alles wat erop staat nog even te herkauwen. Bij je eigen motivatie voor de baan wordt niet of nauwelijks stilgestaan; de eisen aan de kandidaat zijn hoog en specifiek wat betreft ervaring. Idealiter heb je al vijf jaar precies hetzelfde soort werk gedaan. 

In Nederland daarentegen zie ik voornamelijk de CV+brief-procedure, die aangenaam/zorgwekkend veel ruimte laat voor vrije uitdrukking; eisen aan de kandidaat zijn qua ervaring laag en qua buzzwords die je op jezelf zou toepassen hoog. Bij een aantal traineeschappen waarvoor ik de advertentie las werd die vrije uitdrukking zelfs nog verder opgerekt: daarvoor werd de enthousiaste jonge kandidaten verzocht om een filmpje, essay of papier-maché-maquette te maken waarmee ze zichzelf en hun kijk op de sector origineel presenteren. Ervaring niet vereist.

Tot slot nog dit: waarom eigenlijk onderwijs? Ik zou willen argumenteren dat de interesse in onderwijs voortvloeit uit een interesse voor taalbeleid, waarvoor onderwijs het belangrijkste implementatiemiddel is.  De Master in Luxemburg ben ik gaan doen omdat ik hoopte dat die link daar grondig zou worden uitgediept, wat tot op zekere hoogte (diepte) waar was; er waren vakken over onderwijs, over meertalig onderwijs, over hoe kinderen leren, en over taalbeleid in specifieke gevallen (Luxemburg an sich, Russische en Turkse jongeren in Duitsland, Spaanstalige kinderen in New York, Indiase kinderen in Engeland, het onderwijssysteem in Singapore en in Hong Kong - Oké ik zie nu in dat we het hier wel degelijk uitgebreid over gehad hebben). Tevens een poging mijnerzijde om een clubje op te richten wat tweewekelijkse bijeenkomsten zou hebben over onderwijstheorie. We hebben elkaar een keer of drie, vier getroffen en een dropbox met artikelen aangelegd; in mijn herinnering was het lastig om het gesprek daadwerkelijk op die lectuur te brengen, maar we hebben het wel uitgebreid gehad over de structuur van lerarenopleidingen in Duitsland.

Blogidee voor volgende keer: een lijstje van de boeken over onderwijs die ik sindsdien heb doorgewerkt.

Wereld! Hallo

Het plan is om een boek te schrijven over hoe normen veranderen op dezelfde manier als taal, en daarmee het inzicht definitief te populariseren dat taal en cultuur niet wezenlijk van elkaar verschillen maar eigenlijk gewoon hetzelfde zijn. Binnen de moderne taalkunde is dat geen wereldschokkend nieuws, denk ik, maar daarbuiten realiseert geen hond zich dat! Taal bestaat uit normen! Als u, mijn lezer, enkel de eerste bladzijde van dit boek leest, hoop ik dat in elk geval die boodschap door blijft knagen en zich stukje bij beetje in uw overige denkpatronen nestelt.

[Hier die kerngedachte]

Sinds ik op dit inzicht kwam heb ik er een boek over willen schrijven. Ik kwam op het idee terwijl ik bij mijn vriendin Siri thuis zat. Onder haar luid protest was ik haar aan het uitleggen hoe taalakademies werken. Ze zei dat ze niet luisterde en dat het haar niet interesseerde, maar ik bleef maar doorzaniken, net zo lang tot haar vriend thuiskwam en ik wegmoest zodat ze rustig konden zoenen en eten koken. Staand op straat besefte ik dat ik hier een boek over wilde schrijven: hoe rechtbanken en taalakademies dezelfde functie vervullen, de ene voor normen en de andere voor woordbetekenissen. Siri wilde mijn verhaal al niet horen, hoezo zit dan de wereld op dit boek te wachten? Wereld, ik heb er vertrouwen in dat jullie me volgen in deze duizelingwekkende ontdekkingsreis. Het wordt vernieuwend aan alle kanten. De boodschap noch haar vorm zijn ooit tevoren zo gezien. Enkel dat ze op papier geprint en gekaft gaat worden en wellicht in boekwinkels en bij praatjes aan de man/vrouw gebracht, wat toch vrij onvernieuwend is; misschien kan ik het op eetpapier schrijven met choco-pen en – daar met een geit op een vlot een boek promoten al gedaan is – het door ezelrijdende schoonmaaksters laten voorlezen in gevangenissen en op kinderfeestjes (de kinderen kunnen het eetpapier vervolgens in hun party-bags mee naar huis krijgen en daar de zwaardere theorie tijdens het avondeten aan hun ouders uitleggen.)

In Luxemburg betalen ze je dik. Ik kreeg op de dag dat ik aankwam meteen een baan en ik beëindig de studie ondanks veelvuldige uitstapjes naar het buitenland met een klein maar zeker spaarvermogen. Binnen Noordwest-Europa denk ik dat het contrast tussen Luxemburg en Noord-Ierland een van de grootst mogelijk vindbare is. Met wat hier het magere overschot is van een studentenloon, kan ik mezelf in Belfast denk ik maandenlang in leven houden.

Dit boek moet in het Nederlands. Als je zo lang in het buitenland woont wordt Nederlands iets vreemds, het is ver weg en een soort fascinerende herinnering. De verhouding tot de taal verandert zeker weten: nu is het iets wat ik kan en weet, wat ik met mijn vrienden niet kan delen (ter hunner treurnis toch vaak geprobeerd). Als ik iemand tegenkom die het ook spreekt is het een gelegenheid om zowel voor hen die het wel als die het niet verstaan mijn vloeiendheid tentoon te spreiden. Aldus ontstaat in een woonkamer in Belfast een doorwrochten filosofische onderzoeking in het Nederlands. Het moet niet alleen in het Nederlands, het moet ook in zeer toegankelijk publiek-wetenschappelijk Nederlands, is het idee – sterker nog, een soort plezierig persoonlijk relaas waarbij je de zogenaamd moeilijke theorie snapt zonder dat het enige moeite kost. Wie weet win ik tegelijkertijd een spinozabeker en een gouden griffel.
 
Dat brengt me op het volgende thema: wetenschappelijke objectiviteit. Mij is het helder dat wetenschap niet objectief kan zijn en beter ook niet kan doen alsof. Voor ik dat aan de hand van Kuhn en zijn paradigma's ga uitleggen, wat ik overigens helemaal nog niet gelezen heb, eerst een anecdote ter illustratie: [het contrast tussen de denkwijzen in de MAGEO en de MLCMMC.]