Evaluation of the languages in the Master

Now that I have finished the Master (Learning and Communication in Multilingual and Multicultural Contexts), and the experience has already started greying out in my mind, it seems like the right time - or the last possible time at least - to write a blog post I had been intending to write, evaluating how I experienced it. Particularly I would like to evaluate some of the practical elements of how the multilingualism so proudly announced in the Master's name and on its website, actually plays out in and around the classroom and the student residences.

Entrance requirements
The Master is trilingual in English, French and German, and when I applied it was specified that you have to have C1 level English and B2 in at least one of the other two languages. Classes are taught in one or more of the three languages, and most of the staff is at least bilingual as well. It was also stated, however, that the degree is not a language learning course, although it included some language classes in the programme.

One of the first points to make here is about those specific language requirements. Because of the way English proficiency is obligatory, but aside from that you can choose either French or German, English is already effectively the lingua franca before the course has even started; through this requirement it is assured that English will be the language everyone has in common.

Teaching multilingually
The way that the classes worked is they were mostly taught in two out of the three languages, usually either French and English or German and English. There were also some ambitious teachers who taught in all three. I think the teachers were explicitly encouraged to make their classes multilingual. The actual balance between the languages differed per class, depending mainly on the teacher's choice of strategy but also on the students' input.

There were for instance teachers who tried switching between the languages while lecturing (the ones really dedicated to the multilingual ideal); teachers who mostly lectured in english but who presented case studies in other languages, with or without paraphrase; and teachers who mostly taught in French or in German but who might occasionally switch to English to accommodate student questions. Often the first class of a course would be more multilingual than the last one, as the teacher realises some of the students cannot follow the class well because their German or French comprehension skills are lacking, or because the students keep asking questions and discussing in English, so that the teacher starts to accommodate. That said I also had classes where students would make a genuine effort to make contributions in the class language, sometimes going so far as to speak it amongst ourselves. I had a few classmates and friends with whom I'd speak German, even though it was neither of our first language - I'm thinking of girls from Romania, Slovakia and China respectively (hi!).

I generally tried to pick classes in all three of the languages every semester, so choosing classes not just based on what I found most interesting, but also making sure I'd have at least a bit of French input. My French comprehension really isn't at an academic level though, as I found out while sitting through lecture after lecture in fast French. I eventually zone out, however hard I am trying to pay attention. If I do my best I will get a sense of what the teacher is saying, but I can't follow the specifics unless they talk slowly and give me some time to let it sink in or look up some words after every line. Powerpoints can help, but they can be distracting too, as you are trying to translate the info on the slides while also trying to follow what the teacher is saying. Somehow, with some teamwork and some bluffing, I did manage to get alright grades for these classes, but I haven't retained very much of what they were actually talking about.

The course as a language learning environment
That brings me onto the next topic, namely that the course wasn't intended to be a language learning course, but rather a multilingual way to deliver a humanities research course. The experience of multilingualism was part of the experience the course directors aimed for us to have, but greater fluency wasn't one of the outcomes on which students were evaluated. Yet almost everyone who chose to do the course, did so hoping to improve their language skills. At the start of the course, some intensive language classes were offered at beginner and intermediate level. I took French intermediate, so my 3rd language of the three course languages. I think people generally chose to do these courses in the course language that they were weakest in. The course I did was fun and it helped me to figure out some French past tenses and the like. In two weeks you are not going to reach fluency and I don't think that was the hope of the course designers. I know that some other students got quite annoyed with their beginner language courses, either because they found German too hard or because they didn't get along with the teacher. The intensive language courses were fairly separate from the rest of the degree and were not explicitly followed up on in the rest of the courses, which might be a tip, to integrate them more through e.g. reflection on how much you can learn in this way, which methods seemed to be most productive and so on.
 
The way the assignments worked is you were allowed to write them in any of the languages that the teacher felt confident marking in - so normally the stated course languages, but I suppose if you had another language in common with the teacher you could write it in that. (I never tried this but I seem to recall that the Luxembourgish students wrote something in Luxembourgish.)

Now, writing an assignment for university is hard in any language. Mostly every sentence costs a lot of thought and effort. You need to make sure your argument makes perfect sense, your explanations are well-written and sensible, your sources are quoted in relevant ways. But there is a lot of time pressure and you're also working on a few other assignments. Little surprise, then, that students do not venture to write in languages that they aren't very confident in. My German is at a fairly high level - I used to talk to my boss in German, I can maintain a long and nuanced conversation, albeit with some wrong inflections, I know words like ausbilden and eintrichteren and I know you can call money Mäuse. But academic writing is absolutely a skill apart. The teachers are aware that it is, and the course does offer classes in academic writing in French, German and English. I took the German one and enjoyed it, but it was a bit intimidating that I was doing the same assignments as the native speakers who were in the class with me (why they didn't take the French class instead is beyond me).

I think that the course could have developed its facilities for the students to develop their languages more, importantly by explicitly rewarding students for writing an assignment in another language. I suggested this to the course coordinators and they felt it would be hard to enforce this - as it would mean differentiating between a German native speaker writing in German, and a Greek person writing in German; or even between a Greek person who has lived in Germany before and a Greek person who hasn't; the implementation would be either quite subjective, or very complicated.

Valkskrantstukje, hier herpost ter kopijbevordering

Carrièrestappen die ik heb overwogen sinds Augustus 2016

Op een berg bij Vélez-Málaga met Kathy. Foto genomen door Stefan.

Schrijver van een boek over hoe normen veranderen

Tijdens het afronden van mijn studie in Luxemburg klampte ik me verwoed vast aan deze droom: om daarna een jaar in Belfast een boek te gaan schrijven waarin ik algemene taalkundige inzichten in hoe taal verandert wilde combineren met mijn persoonlijke inzicht dat taal en normen niet zo heel veel van elkaar verschillen, door dus taalveranderingstheorie op normen toe te passen. Dit zou een wereldschuddend boek worden en beginnen met een analyse van een etiquetteboekje uit de jaren vijftig-zestig wat ik in het Valkenest tegen was gekomen (over o.a. de vraag of je je hoed af moet nemen, of alleen maar knikken, en zoja naar wie, als je als heer alleen een verloofd stel tegenkomt bij het wandelen.) In Belfast aangekomen bleek echter dat ik helemaal geen zin had om me een jaar binnen op te sluiten om academisch geneuzel te typen op mijn computer, nadat ik me net van mijn masterscriptie had bevrijd. Dit idee blijft welzeker op de lange baan, als ik ooit bijv. een aantal weken ingesneeuwd geraak.

SROI-onderzoeker bij Gauge NI

Sinds ik bij de algemene ledenvergadering 2012 van MindWise in het Belfast Castle (een gelegenheid met veel heliumballonnen aan verzwaarde lintjes, waarbij ik indruk op mijn baas maakte doordat één van de schizofrene cliënten speciaal naast mij wilde zitten en aanbood om voor me op te scheppen) een evaluatieverslag van één van de initiatieven van de organisatie doorbladerde, was ik al een groot fan, namelijk van de externe organisatie die in opdracht van MindWise het verslag had verzorgd. Wat een mooie formatting, wat een goede indicators. Gauge NI: een organisatie die enkel als functie heeft om het werk van andere goede doelen beter en effectiever te maken!

Terug in Belfast heb ik ze dus gemaild om te zeggen dat ik hun grootste fan was en dat ik me aan wilde sluiten. Nu bleek dat juist in die week de voormalige hoofdman afscheid had genomen, waarmee de organisatie nog welgeteld één medewerker over had, die alles zelf moest doen. Dat leek me een topgelegenheid om mij aan te nemen om de gelederen te sterken, maar ik geloof dat men daar zelf anders over dacht; ik mocht mee naar een informatiepraatje voor CEOs (alwaar ik per ongeluk versgeperste sinaasappelsap op mijn jurk morste en wel twee !! warme broodjes in mijn jaszakken wist te proppen voor later) en ik mocht wat briefenquêtes uittikken, maar daar bleef het bij. Het laatste nieuws wat ik heb meegekregen is dat ze erover denken om Gauge nu überhaupt te sluiten; waarom is mij niet helder.

Bank Staff Support Worker bij de NOW group

Gauge NI is onderdeel van een grotere organisatie, namelijk de NOW group, een goed doel dat zich inzet voor zwakbegaafde en licht verstandelijk gehandicapte mensen, door middel van opleidingen, stageplekken, persoonlijke carrièrebegeleiders, dagbesteding en sociale bijeenkomsten. Om dichter bij Gauge te komen, mezelf de organisatie binnen te werken als het ware, was mijn idee om een tijdje vrijwilligerswerk bij de NOW group te gaan doen – dan had ik in elk geval contact met de juiste mensen, dan kenden ze mijn gezicht. Ik ben blij dat ik me bij de organisatie heb aangesloten in die zin dat het echt interessant werk was. Ik zat wekelijks bij de trainingsessies Career Planning, waar ik me tussen de cliënten mengde en gedurende de les in de gaten hield of ze het allemaal konden volgen en nog leuk vonden; er was bijvoorbeeld een jongen die niet kon schrijven, maar die wel dol op rap was, en een man die in de bouw had gewerkt en die nu landschapsfotograaf wilde worden, en een jongen die voor een opdracht zijn moeder had geïnterviewd over hoe het is om in een kantoor te werken. Op een gegeven moment is deze positie omgezet in een baantje, namelijk een nul-uren-contract om op oproepbasis hetzelfde soort werk te doen, maar daarna heb ik nooit meer wat van de organisatie gehoord: daadwerkelijk nul uren.

Research & Insight Officer bij de nieuwe Controlled Schools Support Council

De onderwijsstructuur in Noord-Ierland is recent flink omgegooid. Er is een onderscheid tussen het bestuur van katholieke en protestantse (hoe kan het ook anders) scholen; de protestantse werden namelijk door de regering gerund, maar de katholieke scholen hadden zich van de staat afgescheiden en werden door de Maintained Schools Council geleid – en die doen het dus al tijden veel beter. Nu is er ook voor protestantse scholen een dergelijke council opgericht, en daar hadden ze in één keer een heel bataljon personeel voor nodig. Onder de beschikbare posities was er deze, om te kijken welke cijfers de scholen zelf allemaal hadden bijgehouden, en om dat samen te brengen, voort te zetten en uit te breiden. Ik heb het tot het eerste sollicitatiegesprek gehaald, wat een hele officiële ervaring was in een mooi gebouw. Het was een droomrit op de fiets vanaf mijn huis, het hele end langs de rivier de Lagan, en ik wilde het baantje erg graag, maar ik geloof niet dat ze erg onder de indruk waren van mijn stellige bewering dat ik “betrokken” was geweest bij de ontwikkeling van digitale cursusevaluatie op de universiteit Luxemburg (ik had de nieuwe app uitgeprobeerd in ruil voor een Amazon-voucher).

Statistics Officer bij de Northern Ireland Statistics Agency

In voorbereiding op de positie hierboven was ik vast begonnen mijn statistiekkennis op te krikken aan de hand van Khan academy, een boek van Andy Field met plaatjes en een serie R-tutorials. Een vriendin van mij werkt bij NISA en suggereerde dat ik daar ook kon solliciteren, hoewel ze het er zelf niet erg leuk vond; ze zei dat ze niet aan echte statistiek toekomt, maar dat ze voornamelijk de hele dag frequenties zit te tellen, hoeveel mensen er in bepaalde bevolkings­segmenten zitten. Ik heb bij NISA geïnformeerd, maar ik kwam kwalificaties tekort, en ze reageerden nogal bits toen ik vroeg naar de specifieke diploma’s die ik zou kunnen halen om alsnog in aanmerking te komen. Misschien hebben ze het niet zo op jong talent.

Trainee Policy & Public Services Officer bij de National Council for Voluntary Organisations

De NCVO verzamelt informatie over huidig beleid en geeft dat in behapbare vorm door aan goede doelen en andere organisaties die met vrijwilligers werken. Voor dit bijzonder aanlokkelijke baantje (het heeft alles: uitdaging, contact met belangrijke mensen, multicultuur, een hoger moreel doel, een goede locatie, en niet al te hoge vereisten voor de sollicitanten) ben ik speciaal naar Londen afgereist, alwaar ik erachter kwam dat ik helemaal niet voor het sollicitatiegesprek was uitgenodigd, ondanks dat ik mezelf een extreem goede kandidaat vond. Ik ben met een zak koekjes naar hun kantoor gemarcheerd om uitleg te eisen. Ze bleken heel begripvol, lief en bezorgd en legden uit dat ze wel 500 sollicitaties hadden ontvangen. Het was niet zo heel erg allemaal want ik had best een aardige tijd daar in Londen; ik heb drie dagen in mijn nette sollicitatiejasje door Londen gezworven, de nieuwe galerij van Damien Hirst bekeken, een rapconcert bijgewoond in Kilburn, stiekem bier gedronken in Kennington park en mijn make-up laten doen in een station.

Zelfgemaakte oorbellenverkoper op Etsy.com

Als er dan geen vraag naar me is in de wereld van sociaal onderzoek kan ik nog altijd oorbellen gaan maken en die op het internet verkopen.

Pensioneigenaar/huizenbouwer/boer/postbode in een nog te stichten gemeenschap in Portugal

Op een berg in Málaga kwam ik er met vrienden achter dat we allemaal dezelfde droom koesteren om ons eigen huis te bouwen, samen groenten te verbouwen en een anarchistisch pension te runnen ergens in Zuid-Portugal, alwaar volgens mijn moeder complete verlaten dorpen voor een habbekrats te koop aan werden geboden. Rondinternetten suggereert echter dat het wel een half miljoen zou kunnen kosten voor maar een paar kleine huisjes die niet eens bewoonbaar meer zijn, dus vooralsnog moeten we eerst maar eens a) lokaal gaan kijken, b) kapitaal bijeen zien te brengen, en c) relevante vaardigheden ontwikkelen bijv. groenten ver- en huizen bouwen, o.a. door bij bestaande initiatieven mee te gaan helpen. Zodra we een dorp hebben opgericht zijn jullie allemaal uitgenodigd, oké!

Teaching English as a Foreign Language in een spaanstalig land

Ik wil Noord-Ierland eigenlijk weer uit, maar ik geloof niet dat ik al klaar ben om terug naar Nederland te komen, al zijn daar nog zoveel gelegenheden om sociaal onderzoek te doen. Misschien is het omdat Nederland al best wel effectief ís; in andere landen valt er meer te winnen, ofzo. Of sociaal onderzoek hangt me nu voorlopig überhaupt de keel uit.

In elk geval is het plan nu om een intensieve maand durende lerarenopleiding tot TEFL-docent te doen, en dan naar Spanje of naar Zuid-Amerika te vertrekken om daar een jaar (of zo lang als het leuk blijft) Engels te onderwijzen.

*** Update * exclusief bij deze blog!!!! ***

Junior onderzoeker onderwijs en mbo-internationalisering bij een bureau in Nederland

Opvallend maar waar: het blijkt dat er in Nederland heuse onderzoeksbureaus zijn, die specialiseren in het type sociaal geëngageerde onderzoek dat ik graag zou willen doen - en nog best veel ook, in wisselende gradaties van focus op onderwijs en nabijheid tot Rotterdam. In Noord-Ierland is het geloof ik gebruikelijk dat ofwel de organisaties zelf iemand in dienst nemen, ofwel niemand het onderzoek doet. 

Ook de aanmeldingsprocedures verschillen wezenlijk: in Noord-Ierland gaat dat namelijk het merendeel van de tijd per online aanmeldingsformulier waar ze je CV geeneens willen zien, maar waar wel gevraagd wordt om alles wat erop staat nog even te herkauwen. Bij je eigen motivatie voor de baan wordt niet of nauwelijks stilgestaan; de eisen aan de kandidaat zijn hoog en specifiek wat betreft ervaring. Idealiter heb je al vijf jaar precies hetzelfde soort werk gedaan. 

In Nederland daarentegen zie ik voornamelijk de CV+brief-procedure, die aangenaam/zorgwekkend veel ruimte laat voor vrije uitdrukking; eisen aan de kandidaat zijn qua ervaring laag en qua buzzwords die je op jezelf zou toepassen hoog. Bij een aantal traineeschappen waarvoor ik de advertentie las werd die vrije uitdrukking zelfs nog verder opgerekt: daarvoor werd de enthousiaste jonge kandidaten verzocht om een filmpje, essay of papier-maché-maquette te maken waarmee ze zichzelf en hun kijk op de sector origineel presenteren. Ervaring niet vereist.

Tot slot nog dit: waarom eigenlijk onderwijs? Ik zou willen argumenteren dat de interesse in onderwijs voortvloeit uit een interesse voor taalbeleid, waarvoor onderwijs het belangrijkste implementatiemiddel is.  De Master in Luxemburg ben ik gaan doen omdat ik hoopte dat die link daar grondig zou worden uitgediept, wat tot op zekere hoogte (diepte) waar was; er waren vakken over onderwijs, over meertalig onderwijs, over hoe kinderen leren, en over taalbeleid in specifieke gevallen (Luxemburg an sich, Russische en Turkse jongeren in Duitsland, Spaanstalige kinderen in New York, Indiase kinderen in Engeland, het onderwijssysteem in Singapore en in Hong Kong - Oké ik zie nu in dat we het hier wel degelijk uitgebreid over gehad hebben). Tevens een poging mijnerzijde om een clubje op te richten wat tweewekelijkse bijeenkomsten zou hebben over onderwijstheorie. We hebben elkaar een keer of drie, vier getroffen en een dropbox met artikelen aangelegd; in mijn herinnering was het lastig om het gesprek daadwerkelijk op die lectuur te brengen, maar we hebben het wel uitgebreid gehad over de structuur van lerarenopleidingen in Duitsland.

Blogidee voor volgende keer: een lijstje van de boeken over onderwijs die ik sindsdien heb doorgewerkt.

Zocker, Şeker, Azúcar. Sugar packets as evidence of a changing power balance.

Another thesis done! This is a link to the full thing.


Me with 4 of the copies on the train. Photographer: Gintarė

Abstracts (English, Nederlands, Español):
The position of a language in society is a type of discourse. Even the most banal artefacts with language choices on them are not just results of but participants in that discourse, and they can reinforce it, or challenge and transform it. In this thesis, sugar packets are presented as small samples or fossils of historical language power balances, which can be used to reconstruct shifts in those balances. As a form of ready-collected data, a number of online sugar packet catalogues are used, from which some key information is however missing such as manufacturing dates and finding places. The thesis' methodology is an attempt to utilize the potential of the data by investigating it through four different approaches. After a global overview of differences between the used catalogues, the scope is limited in two different ways. First, the focus is on one city, The Hague, for which the language choices on old and new sugar packets are compared. Next is a comparison of the packets released during the history of three different Dutch department stores. Finally, the study zooms in on a single sugar packet, to trace in detail its journey and the choices made during it. The data show a clear difference between “linguistic fetish” type use of foreign languages, whereby they are employed to call up positive connotations, and “instrumental” use, which is directly related to the companies' cross-border activities. Specifically this “instrumental” multilingualism occurs ever more often, as a result of the dynamics of franchising and foreign expansion during the period which is researched.

De machtspositie van een taal in de maatschappij is een diskoers. De taalkeuzes in of op welke tekst, uitspraak of onbeduidend object dan ook zijn niet alleen resultaten van dat diskoers, maar nemen erin deel, door het te herhalen en voort te zetten, of door het aan te passen en een nieuwe richting te geven. In deze scriptie worden suikerzakjes aangegrepen als kleine staaltjes of fossielen van historische taalbalansen, die kunnen worden gebruikt om de verschuivingen daarin te reconstrueren. Bij wijze van kant-en-klare data maakt de studie gebruik van een aantal door verzamelaars bijeen gebrachte online catalogi van suikerzakjes, waarin echter bepaalde cruciale informatie mist zoals wanneer de zakjes zijn gedrukt en waar ze zijn gevonden. De methodologie van de scriptie is een poging het potentieel van de data tot bloei te brengen met vier benaderingen in toenemende mate van detail. Na een overzicht van onderlinge verschillen tussen de catalogi volgen twee verschillende manieren om het bereik van de studie te beperken, eerst met een focus op suikerzakjes uit één stad, namelijk Den Haag, waarbij taalkeuzes op nieuwe en oude zakjes worden vergeleken, en vervolgens met een vergelijking van de suikerzakjes uitgebracht gedurende de geschiedenis van drie Nederlandse warenhuizen In de laatste analyse wordt de focus verscherpt op één enkel suikerzakje, om het door het zakje afgelegde pad te traceren en de daarbij gemaakte keuzes in hun context te plaatsen. Uit de data blijkt een onderscheid tussen „dwepend“ gebruik van vreemde talen – waarbij ze worden ingezet om positieve associaties op te roepen – en „instrumenteel“ gebruik, direct gerelateerd aan grensoverschrijdende economische activiteit van de bedrijven. Specifiek deze „instrumentele“ meertaligheid komt steeds meer voor als gevolg van het ontstaan van franchises en toenemende internationalisering van bedrijven tijdens het door het onderzoek beslagen tijdsbestek.

La posición de un idioma en la sociedad es un discurso. Cada texto, objeto o acto de habla, junto con las selecciónes de idioma que se encuentran en estos, incluso en los más triviales, no son solamente resultados de este discurso sino que también hacen parte de éste y pueden reforzarlo, rebatirlo y transformarlo. En esta tesis, los paquetes de azúcar se presentan como muestras o fósiles de equilibrios históricos de poder lingüístico, cuyos cambios pueden ser reconstruidos mediante el análisis de estos vestigios. Como “corpus prefabricado” se utilizan catálogos en línea de paquetes de azúcar, recopilados por coleccionistas. Sin embargo, faltan informaciónes tales como las fechas de producción o los lugares donde se hallaron los paquetes. La metodología de la tesis busca aprovechar el potencial de dichos paquetes desde cuatro enfoques de investigación diferentes. Se empieza presentando un panorama general de las diferencias entre los catálogos y entre los sistemas nacionales de distribución de azúcar. Luego, para limitar el alcance de los datos, se comparan las selecciones de idioma hechas, en primer lugar, en paquetes nuevos y antiguos de la ciudad de La Haya, y, en segundo lugar, en los paquetes creados a lo largo de la historia de tres almacenes neerlandeses. Por último, la investigación se enfoca en un único paquete para observar en detalle su recorrido y las decisiones tomadas en este proceso. Los resultados muestran una clara distinción entre el uso de idiomas extranjeros de dos maneras: como “fetiche lingüístico” y de forma “instrumental”. En la primera, los idiomas son usados para evocar asociaciones positivas, mientras que la segunda está directamente relacionada a las actividades transfronterizas de las empresas. Este tipo de plurilingüismo “instrumental” particular occure cada vez más seguido, como resultado de las dinámicas de creación de franquicias y de expanción internacional durante el periodo investigado.

La maitrise globale de changement

De onderstaande post heb ik al sinds september 2014 in kladvorm rondslingeren. Ik ga hem niet meer afschrijven maar ik wil wel ruim baan geven aan al wie in mijn klad geïnteresseerd is om het eindelijk te lezen. Nu met enorm veel plaatjes.

[foto] hier woon ik nu

In de afgelopen paar dagen ben ik met hulp van opa Koos naar Luxemburg verhuist (na eerst een mislukte poging een week geleden, waardoor als resultaat 900km extra op de kilometerteller.) We kennen het traject inmiddels goed, via Eindhoven, Maastricht, de frietzaak direct over de grens, Luik en Arlon.

tijdens het eerste bezoek was mama mee

-aardige hoteldame

-supermeertalige studiegenoten, praten in de trein, frans en duits les
-meteen een baan
-restaurants met opa, Bei der Eil beviel het beste, anna en jean serveren voornamelijk eend

 
-Belval is nog helemaal in aanbouw, opa noemde het al Bouwval, maar het doet me denken aan david lynch, simon mcwilliams en dat fotografenechtpaar met hun industriële romantiek [Becher, red.]. Ook zonder die associaties valt het nog op dat de luxemburgers een groot gevoel voor schoonheid hebben, zoals bijvooreeld te zien valt op de rue des hauts fourneaux waar een staaloven bevallig in een vijver is geplaatst [foto].

 Simon McWilliams, Traffic Lights 2. bron

 Bernd & Hilla Becher, Youngstown US Steel, Ohio, USA. bron

Tevens hebben ze een groot gevoel voor informatieborden, zoals verderop op dezelfde straat te zien bij een met europees geld aangelegd jeu-de-boulesveldje [foto]. Op de borden wordt o.a. breed uitgemeten dat het door de E.U. is betaald en wat de regels van het veldgebruik zowel als van jeu-de-boules zijn.

Die informatieborden zijn helaas wel onregelmatig verdeeld, want wat betreft bepaalde informatie die alle studenten graag zouden willen weten ontbreekt nog informatie bijv. "waarom werkt het internet nog niet" en "kunnen we hier eigenlijk wel de was doen".

Recent photos

A nest of electricity boxes

Some place in Namur with scalps

Telefoonkunst

PaintJoy-resultaten in omgekeerd chronologische volgorde. Inspiratie: (1), (2).

 Er is alleen helaas geen opvulmogelijkheid, maar beperking broedt innovatie. 

11015790_970253796348618_1093079409_n.

150223_023436.

150223_021104. Deze deed John aan een zelfportret van Fracis Bacon denken:

Wat mij weer aan een (welbekende) foto van John zelf deed denken:

Delivery after 8 months

Guys it's finished

Here's me handing it in at 6.30 am on Thursday:

It had to be handed in digitally

Next projects:

learning LaTeX
improving German

Also, I've been accepted here.

Stock photo

Herstart

Het nieuwe semester is begonnen. Ik had gepland om allerlei vakken waar ik eigenlijk niet voor ingeschreven sta te auditeren en dat plichtmatig ingeroosterd, maar desondanks heb ik me gisteren achter de computer verschanst en hoegenaamd niets volbracht. Vandaag werd ik doodmoe wakker, te moe om lang genoeg rechtop te staan om me aan te kleden, zodat ik besloot om op een ander matras nog wat verder te slapen. Zo heb ik al drie lessen gemist. De scriptiebegeleider heeft (eindelijk) gemaild en laten weten mij volgende week te willen spreken, wat wil zeggen dat ik deze twee weken één officiëel ingeroosterd lesuur heb. Vandaag heb ik me in de regen gewaagd om wat boeken in te leveren - te laat volgens het systeem, omdat mijn betaling voor dit studiejaar nog niet is verwerkt geloof ik. Op de natte trappen en rondom de poorten van het hoofdgebouw zaten groepen nieuwe eerstejaars, duidelijk nog te bevangen door alle nieuwe ervaringen om te merken wat een grauwe dag het was. Ik interpreteerde hun drukke praten als nervositeit: de stiltes vullen in een eerste gesprek met potentiële nieuwe vrienden. In het gebouw waar ik de afgelopen maand gewerkt heb stond een lange rij buitenlandse studenten die de receptie wilden spreken, ordentelijk gehouden door een van mijn voorheen-collega's. Door mijn inactiviteit gisteren kon mijn a4-tje met gewerkte uren, dat ik toen had moeten inleveren, pas volgende maand verwerkt worden. In de bieb ben ik naar de kasten met taalkundeboeken gelopen, op de tweede verdieping, en heb min of meer lukraak interessant ogende boeken uit de kast getrokken. Taalkundeartikelen vind ik meestal makkelijk om te lezen, volgens mij omdat taalkunde nabij mijn normale modus van denken is, maar misschien is dat onzin - misschien zijn ze gemiddeld beter geschreven omdat men in die sector zelfgeselecteerd is op taalgevoel. Ik las een artikel over een praktisch onderzoek in Strassbourg - naar taalkeuze van klanten en verkopers in warenhuizen - en de intro van een artikel over de filosofie achter critical discourse analysis. Iets wat daarin werd gezegd maakte grote indruk, namelijk dat taal niet op zich beschouwd kan worden los van sociale status, maar dat het de sociale realiteit juist bouwt of helpt te bouwen. Daarna was ik echter te moe om door te lezen. Thuis stond ik een tijdje met mijn hoofd tegen de waslijn, maar toen vond John dat ik gek deed en maakte hij citroen-tijmchips en thee voor me.

Omdat ik volgend jaar wellicht in een Duitssprekend land verder wil studeren heb ik me samen met een vriendin ingeschreven voor een Duitse taalclub, waarvan deze avond de eerste les. Tot mijn geruststelling was het precies wat ik had gehoopt, namelijk een soort excuus om zoveel mogelijk Duits te spreken, met een lerares wiens functie niet was om ons oefeningen te laten doen of over grammatica te drammen, maar om met onderwerpen voor gesprekken te komen en desgevraagd een woord te vertalen. Op de vraag waarom ik daar was heb ik enigszins trots laten weten dat ik overwoog om in Luxemburg een Master te gaan doen. Gisteravond zag ik namelijk dat daar een drietalige studie over meertaligheid wordt aangeboden en het lijkt me een bijzonder goede optie. Claire hakkelde meer dan ik maar ik was erg blij dat ze zich ook had ingeschreven, het voelt een stuk minder dreigend tussen de andere deelnemers, die allemaal in "Ruhestand" waren - met pensioen dus. Na het eten heb ik een begin gemaakt in Frisch' Homo Faber, dat mama voor me mee heeft genomen. Het leest het beste met Google Translate ernaast om snel alle onbekende woorden op te kunnen zoeken, hoewel ik had verwacht dat de computer te afleidend zou zijn. Nu ben ik nog wakker met de bedoeling een post te schrijven over dat taalkunde niet aan zijn prescriptiviteit kan ontsnappen, maar het is meer een soort dagboekentree geworden. Wat dan ook.

It's done!

I've handed in the finished report last Friday. Didn't even have to stay up the night before, which is quite a personal achievement. I attribute it to keeping track of the work on here. Check out the conclusions!

Pictures (c) John Hill.

Suggested search gives an idea of people's image of mental illness.

Holiday photos

Okay so I meant to post one of these mental health blogs every day but of course it takes some effort to get back into the swing, you know, after seven weeks of not having to do stuff. Here's a picture of the nice skies in Ruinerwold:

and one John took of me looking for seals